“ના કહી શકું”

ના કહી શકું

 

હું તને ચાહું છતાં ના કહી શકું;

એક અક્ષર રૂબરૂ ના કહી શકું.

 

ઉર મહીં અરમાન લઇને હું ફરૂં;

ને હ્રદય પર ભાર ના સહી શકું;

 

જાણ છે તું ક્યાં અને ક્યારે મળે;

તે જગા પણ હું કદી ના જઇ શકું.

 

આમ તો છે દોષ મારો એટલે;

દોષ તકદીરને ના દઇ શકું.

 

હુંધુફારીનું કહ્યું માનું નહી;

ને છતાં તારા વગર ના રહી શકું.

 

૦૬/૧૨/૧૯૯૬

“આરાધના”

આરાધના

 

પ્રેમની આરાધના સહેલી નથી;

લક્ષની સાધના સહેલી નથી.

 

કેટલા જગમાં શહિદો થઇ ગયા;

પણ કહાણી સૌ તણી કહેલી નથી.

 

જીવના બલિદાન આપ્યા તેમના;

પાળિયાની હાર પહેલી નથી.

 

નાગ ભ્રષ્ટાચાર કેર વિષ તણી;

ના કહો કે નદી વહેલી નથી.

 

કેટલાં લખતાં ગયા લખશે હજી;

ધુફારીની કૃતિ છેલ્લી નથી.

 

૦૬/૧૨/૧૯૯૬

“નોખા હોય છે”

નોખા હોય છે

 

માનવીની જાતના અંદાઝ નોખા હોય છે;

એક સરખી વાતના અંદાઝ નોખા હોય છે.

 

રંગભૂમી જગત ને માનવી કઠપૂતળી;

પૂતળી રજુઆતના અંદાઝ નોખા હોય છે.

 

હર નદી સાગર મહીં ઠલવાય છે વહેતી રહી;

હર નદી આખાતના અંદાઝ નોખા હોય છે.

 

તીર કે તલવાર કે ખંજર ઘાવ ના આપી શકે;

નયન કેરા ઘાતના અંદાઝ નોખા હોય છે.

 

દિલ દઇ દિલ પામવાની છે રમત જૂની ઘણી;

પ્રીત ઝંઝાવાતના અંદાઝ નોખા હોય છે.

 

મધ જબોળી ને મધુરી જીભથી થાતાં બધા;

જખ્મ કે આઘાતના અંદાઝ નોખા હોય છે.

 

જન્મ જે પામે માનવ પાંમતા મૃત્યુ સદા;

મોત દેતા તાતના અંદાઝ નોખા હોય છે.

 

કવિ વણઝાર ચાલી ત્યાંધુફારીપણ હશેઃ

એમની વિસાતના અંદાઝ નોખા હોય છે.

 

૦૫/૧૨/૧૯૯૬

“બનતું નથી’

બનતું નથી

 

દેહને દિલથી હવે બનતું નથી;

ને ઉભયનું વેર પણ સમતું નથી.

 

દિલ મહીં સાગર ઉછાળા મારતું;

દેહના વિસ્તારમાં સમતું નથી.

 

દિલ કુરંગી બાળ સમ કૂદયા કરે;

દેહ પાછળ એમના ભમતું નથી.

 

કોઇને ભગવાન દિલ માને ભલે;

સરધુફારીનું બધે નમતું નથી.

 

૦૫/૧૨/૧૯૯૬

“ચાલી જશે”

ચાલી જશે

 

એમની જે છે કરામત એમને વ્હાલી હશે;

શિખવાની કોઇ શાળા ના જગત ચાલી હશે.

 

પાંચમાં કોમાળથી કાંડી સળગતી નાખશે;

ને પછી અંગારથી અણજાણ થઇ ચાલી જશે.

 

ફૂલની આડસ મહીં મારસે પથ્થર તને;

ને પછી આંસુ મગરના સારતી ચાલી જશે.

 

પ્રેમના ઊંઠા ભણાવી ને તને મજનું કરી;

ને પછી લૈલા તારી કોઇ સંગ ચાલી જશે.

 

દિલ રમકડું છે રૂપાળું મનભરીને ખેલશે;

ને પછી ઠોકર લગાડી તોડતી ચાલી જશે.

 

એમના પરચા ગણું તો આયખું ઓછું પડે;

હાથ ના લાગ્યોધુફારીતો હસી ચાલી જશે.

 

૦૧/૧૨/૧૯૯૬

“ના દાખવો”

ના દાખવો

 

પ્રેમની માયા મને ના દાખવો;

છે અજાણી ચીજ ના દાખવો.

 

મેં સતત અવહેલના ને જોઇ છે;

આરસી આશા તણી ના દાખવો.

 

છે ભટકવું ભાગ્યમાં મારા અહીં;

ના મળે મંઝિલ દિશા ના દાખવો.

 

હાસ્ય હું ભૂલી ગયો છું ક્યારનો;

છે નકામા ખેલ ના દાખવો.

 

છેધુફારીજીવમાં શાંતિ બધે;

ધ્યાનના ધામો મને ના દાખવો.

 

૨૮/૧૧/૧૯૯૬

“મારી ગઇ”

મારી ગઇ

 

જે નજરપર હું મરેલો મને મારી ગઇ;

અદા એવી હતી તારી મને મારી ગઇ.

 

રાહમાં જાતા મને વિજળી ક્યાંથી પડી?;

દિલ મહીં અંગાર છાનો કશો બાળી ગઇ.

 

છે બધે વરસાદ પણ મારા મહીં અંગાર છે;

ને હવે કોદિન શું કોરાત ના સારી ગઇ.

 

છેધુફારીને ખબર કે આગ છે સરખી બધે;

એકલો બેચેન હું ના ચેન પણ તારી ગઇ.

 

૨૭/૧૧/૧૯૯૬