“રંભા”(૩)

“રંભા”(૩)

(ગતાંકથી ચાલુ)

મેં ટ્રાવેલિન્ગ બેગ બાજુમાં મુકીને મારૂં લેપટોપ કાઢ્યું અને ઓપરેટ કરવા જાઉ ત્યાં કસ્તુરી દાખલ થઇ.તેણીએ સરસ લાલ સાડી પહેરી હતી જે દરેક શુભ પ્રસંગે પહેરે છે. લાલ ચૂડી વચ્ચે ડઝન બંધ લાલ કાંચની બંગડીઓ પહેરી હતી.નવોઢા જેવી સજધજ થયેલી કસ્તુરીને હું ધારી ધારીને જોતો હતો ત્યાં તો મારી પાસે આવીને મારી હડપચી પકડી મારી આંખોમાં જોતા પુછ્યું

“ક્યાં ખોવાઇ ગયા…?”

“ચાલ કસ્તુરી આજે ફરી મધુ રજની ઉજવીએ”આંખ મિચકારી તેણીની કમર ફરતાં હાથ ભીડી પાસે ખેંચતાં કહ્યું.

“મધુ રજની…????નો વે..હવે લાજો લાજો.ચાલો તમારી ઓફિસ બંધ કરો અને રંભાને ત્યાં ખોળો ભરાયાનો પ્રસંગ છે આપણે ત્યાં જ જમવાનું છે”પોતાને છોડાવવાનો ડોળ કરતાં કસ્તુરી એ કહ્યું.

“જવાય છે હવે…શું ઉતાવળ છે….???”મેં ઊભા થઇ તેણીને વધુ ભીસતાં અને તેણીની આંખો ચૂમી.આગળ કશું થાય ત્યાં વિભાની બુમ સંભળાઇ

“મમ્મી ચાલને રંભા આન્ટી બોલાવે છે”

“એ…આવું…છું”કહી મને અંગોઠો દેખાડતી કસ્તુરી જતી રહી.

મેં લેપટોપ ટેબલ પર મુંક્યું.જરા કપડા વ્યવસ્થિત કરી,ટાઇ સરખી કરી, ડ્રેસિન્ગ ટેબલ પરથી કાંસકો લઇ વાળમાં ફેરવી એક નજર આયનામાં કરી.બધું બરોબર છે એમ જોઇ રોહિતભાઇના ઘરમાં દાખલ થયો. બારણાના સામે જ ઊભેલા રોહિતભાઇએ મને આવકારતા હાથ પકડીને પોતાના મમ્મી પપ્પા તથા સાસુ સસરા ને મારી ઓળખાણ કરાવી.

“આ મારા મોટાભાઇ જેવા કિશોરભાઇ સામે ના જ ફ્લેટમાં રહે છે.અમારી કસ્તુરીભાભીના પતિદેવ”

મેં રોહિતભાઇના પપ્પા તથા સસરા સાથે હાથ મેળવ્યા અને મમ્મી અને સાસુના સામે હાથ જોડી અભિવાદન કરતાં કહ્યું

“જયશ્રી કૃષ્ણ”

“જયશ્રી કૃષ્ણ ભાઇ”સામેથી ઉત્તર મળ્યો.

હું અને રોહિતભાઇ સોફા સામેની ખુરશી ખેંચી બેઠા.કસ્તુરી એક ટ્રેમાં પાણી લાવી.

“પપ્પા આવ્યા…પપ્પા આવ્યા” કરતાં કેતકી અને ગૌરાંગ મારી પાસે દોડી આવ્યા.

“મારા પપ્પા…” કહી કેતકી મારા ખોળામાં બેસવા ગઇ તો ગૌરાંગે તેણીને ખેંચી

“મારા પપ્પા છે…”કહી એ ખોળામાં બેસવા ગયો તો કેતકી તેને ખેંચવા લાગી.મેં બન઼્ને ને મારા ખોળામાં બેસાડ્યા.

“આ બન઼્નેમાં મારા પપ્પા,મારા પપ્પાની લડાઇ ચાલુ જ હોય”બધા સામે જોતા કસ્તુરીએ કહ્યું.

“તમારા આ બન઼્ને ભુલકા બહુ જ મીઠડા છે.”રંભાની મમ્મીએ કહ્યું

“હા!!સાવ સાચી વાત છે.”રંભાની સાસુએ સ્વર પુરાવ્યો.

થોડી ઔપચારિક વાતો થઇ તેમાં એક જ વાત ચાલી કસ્તુરી રંભાનું કેટલું ધ્યાન રાખે છે.અમારા જેવા પડોશી જૂજ મળે વગેરે વગેરે. જમવાનું પુરૂં થયું એટલે મેં રોહિતભાઇની રજા માંગી.

“ચાલો રોહિતભાઇ હું રજા લઉ કલાકેક વાર પહેલાં બેંગલોરથી આવ્યો છું,થાકેલો પણ છું અને મેઇલ પણ ચેક કરવા બાકી છે એટલે રજા લઉ”

“હા! તમારે જવું જોઇએ કસ્તુરીભાભીએ મને વાત કરેલી કે,તમે બેંગલોરથી આજે આવવાના છો અને હવે તમને આરામની જરૂર છે આઇ કેન અંડરસ્ટેન્ડ”કહી હાથ મેળવી રજા આપી.

મેં ઘરમાં આવી કપડા બદલ્યા જરા ફ્રેશ થઇને બેડ પર બેસી મારૂં લેપટોપ સંભાળ્યું.લેપટોપ લેપ ઉપર જ રહી ગયું અને હું બેઠે બેઠે જ ઝોકે ચઢી ગયો.મને મુસાફરીનો થાક અને ઊંઘનું ઘેન એટલું બધું હતું કે,કસ્તુરી અને બાળકો ક્યારે આવ્યા, કસ્તુરીએ ક્યારે લેપટોપ બાજુ મુકયો,પીઠ પાછળના ઓશિકાઓ દુર કરી મને બરોબર સુવડાવ્યો અને ચાદર ઓઢાળી તેની કશી પણ મને ખબર ન પડી.સવારના ૯ વાગે અચાનક મારી આંખુ ઉઘડી ઘરમાં શાંતિ હતી મતલબ બાળકો સ્કૂલ ચાલ્યા ગયા હતાં અને કસ્તુરી ડ્રેસિન્ગ ટેબલ પાસે બેસી ભીનાં વાળ પર હેરડ્રાયર ફેરવતી હતી. આયનામાંથી મને જાગી ગયેલો જોઇ મને પુછ્યું

“ઊંઘ ઉડી…કે, હજુ ઊંઘવાનો વિચારછે…..?જો કે ૯ વાગી ગયા છે”

“શું…..?? ૯.૦૦ વાગી ગયા??? અરે!!!૧૦.૩૦ વાગે તો મારે મિટિન્ગ અટેન્ડ કરવાની છે.ચાલ જલ્દી કોફી બનાવ હું બ્રશ કરી લઉ”કહી હું બાથરૂમમાં ગયો. બ્રશ કરી ખભે મુકેલ ટોવેલથી મ્હોં લુછતાં હું રસોડા તરફ જતો હતો તો કસ્તુરીએ કોફીનો કપ લાવીને ડાઇનિન્ગ ટેબલ ઉપર મુક્યો.મારા ખભે મુકેલો ટોવેલ એક ઝાટકે ખેંચી બોલી

“કેટલી વખત કહ્યું છે કે,આમ કાંધે ટોવેલ મુકીને ન ફરો કોકની કાંણે જતા ડાઘુ જેવા લાગો છો” કહી ટોવેલ ખુરશી ઉપર મુકી મને કોફીનો કપ પકડાવ્યો.ચુપચાપ કોફી પી ટોવેલ લઇને હું બાથરૂમમાં ગયો.હું શેવ કરતો હતો ત્યારે કસ્તુરીનો અવાજ સંભળાયો.

“કહું છું ટોસ્ટ સેંડવીચ બનાવું કે સાદી???”

“સાથે શું છે?”મેં અંદરથી જ પુછ્યું

“ટોમેટો સૂપ”

“તો ટોસ્ટ સેંડવિચ”

તૈયાર થઇ હું ડાઇનિન્ગ ટેબલની ખુરશી પર બેઠો અને નાસ્તો શરૂ કર્યો ત્યારે ટેલિફોનની ઘંટી વાગી.

“જાવ તમને બોલાવે છે.”હું જ્યારે પણ ઘેર હોઉ અને ટેલીફોનની ઘંટી વાગે ત્યારે

હંમેશ મુજબ ટેલીફોન તરફ ઇશારો કરી તેણી રસોડા તરફ વળી….

“હલ્લો…..”

“………”

“ક્યારે આવો છો?થોડીવારમાં સ્ટેશન જવા રવાના થસો?હું કેટલા વાગે લેવા આવું ??”

“………”

“ભલે હું કસ્તુરીને રસોઇનું કહી દઉ છું,જયશ્રી કૃષ્ણ”કહી મેં ફોન મુક્યો અને ખીસ્સામાંથી રૂમાલ કાઢી ને ગળા ફરતો રાખી રસોડામાં આવ્યો.

“કોનો ફોન હતો…?”કસ્તુરીએ મારા સામે જોયા વગર પુછ્યું જવાબમાં અમીરખાનની જેમ ગળા પર રૂમાલ ઘસતા કહ્યું

“હે…આ….તી ક્યા ખંડાલા….??”

“ક્યા….કરૂં…..આકે મૈં….ખંડાલા….??? આ અચાનક ખંડાલા ક્યાંથી યાદ આવ્યું?????” તેણીએ પણ સુર પુરાવતાં પુછ્યું.

“મનોજભાઇનો ફોન હતો મોડી બપોર સુધીમાં અહીં પહોંચવા જોઇએ.”

“શું મનોજભાઇ ને મંજુભાભી આવે છે?”

“હા છોકરાઓને વેકેશન છે એટલે ફરવા આવે છે અને આવતી કાલે ખંડાલા જવાનું છે.તેમની કંપની તરફ્થી ગાડી પણ બુક થયેલી છે”

“હં એટલે ખંડાલા યાદ આવ્યું ખરૂં ને??”

“યા…આતી ક્યા……????”

“તો તમારી મિટિન્ગમાં કોણ જશે???”

“અરે….હા..સારૂં યાદ અપાવ્યું હું જાઉં મારે મોડું થાય છે…….”કહી મેં મારી બ્રીફકેશ સંભાળી

“પણ તો પછી…….????”

“હમણાં ટાઇમ નથી હું ઓફિસથી ફોન કરૂં છું…..”કહી હું લિફ્ટમાં દાખલ થયો.

ઓફિસમાં પહોંચ્યો ત્યારે ખબર પડી કે, આજની મિટિન્ગ કેન્સલ થઇ ગઇ છે.મેં મારી કેબીનમાં આવીને બ્રિફકેશ બાજુમાં મુકીને ટ્રે તપાસી ખાસ કામ ન હતું તેથી હું તરત જ ઓફિસથી નીકળી ગયો.

“હલ્લો……” મેં લિફટમાં દાખલ થતાં મોબાઇલ પરથી ઘરનો નંબર જોડ્યો.

“હલ્લો…કહું…..છું, તમે એતો કહ્યું નહી….રસોઇમાં શું બનાવું ?તમારી મિટિન્ગ કેટલા વાગે પુરી થશે?…..તમે ક્યારે આવશો…..?”

“તું બોલ કેટલા વાગે આવું??????”મેં બારણા પાસે ઊભા રહી ને કહ્યું

“તમે તો એવી રીતે બોલો છો કે હું હમણાં બોલાવું તો તમે હમણાં આવી જાવ”

“વિશ્વાસ નથી આવતો????”કહી મેં ડોર બેલ વગાડી.

“…………..”તેણીએ બારણું ખોલાતાં મ્હોં પર હાથ મુકી મારા સામે એકી ટશે જોયું

“……….”મેં પણ આંખોના ઇશારે જ પુછ્યું શું થયું ???

“આનો મતલબ લિફ્ટ પાસે જ ઊભા રહીને જ મને કોલ કરેલ એમને???”બારણું બંધ કરતા તેણીએ કહ્યું

“પહેલાં એ કહે મનોજભાઇ આવી ગયા????”

“ના…”

“કેમ??ક્યાં અટવાઇ ગયા????”

“એમના બધા કલિગ ગોવા જતાં હતાં અને સરપ્રાઇસ માટે પહેલેથી જાણ કરેલી નહી, પણ સામાન સાથે તેઓ સ્ટેશન પર જવા રવાના થાય એ પહેલાં તેમને ગોવા માટે ડાઇવર્ટ કરી લીધા. હમણાં જ મંજુભાભીનો ફોન હતો કે, તેઓ મુંબઇ નહી આવે પણ હવે ગોવા જાય છે.અરે હા….તમને કહેવાનું રહી ગયું,ઓલ્યા બિલ્ડરનો ફોન ગઇકાલે આવ્યો હતો કહ્યું છે કિશોરભાઇને કહેજો મને મળી જાય”

“લાગે છે ઇનસ્ટોલમેન્ટનો ચેક માંગશે”

રસોડામાંથી આવતી ખુશ્બુથી લાગ્યું કે કસ્તુરી પુરણપોળી બનાવી રહી છે.હું મારૂ લેપટોપ ઉગાડુ તે પહેલાં જ કસ્તુરી હાથમાં તવેથો લઇને મારી પાસે આવી.

“તમારી ઓફિસ પછી ખોલજો ને જમવા ચાલો નહિતર…”

“નહિતર તવેથાથી મારીશ..??”મેં તેણીની વાત વચ્ચેથી કાપતાં મજાક કરી.

“તમે પણ શું..પુરણપોળી ઠંડી પડી જશે ઘી ઓગળશે નહીં તો તમને મજા નહી આવે એટલે મારે ફરી ગરમ કરવી પડશે”

ત્યાં તો ડોરબેલ વાગી.બારણું ખુલતાં જ બાળકો આવ્યા.જલ્દીથી પોતાના રૂમમાં દફ્તર મુકી ને કપડા બદલ્યા.કેતકી ને ગૌરાંગ મારી બન્‍ને બાજુ મને બાજીને બેઠા.

“મમ્મી ચાલને ભુખ લાગી છે..”મારી સામે ઊભેલી કસ્તુરીનો હાથ ખેંચતા વિભાએ કહ્યું

“આવી મમ્મીની ચમચી……”હું ગણગણ્યો

બધું ટેબલ પર વિભાએ મુકી દિધું હતું સૌ ખુરશી પર ગોઠવાઇ ગયા હતાં.જમવાનું શરૂ કર્યુ એટલે કસ્તુરીએ પુછ્યું

“પેલા બિલ્ડરને મળી આવ્યા…?”

“હા પહેલો ફ્લોર કંપ્લેટ થવા આવ્યો છે, બીજાનું કામ ચાલુ છે,ચેક આપી આવ્યો છું તેણે કહ્યું લગભગ આ પછી આવતી જુન એન્ડમાં પઝેશન મળી જશે.”

“આ પછીની જુન…???બાપરે…તોતો હજુ લગભગ સવા વરસ અહીં જ રહેવું પડશે”

“કહે છે માણસો નથી મળતા અને મળે છે તો સ્લો મોશનમાં કામ કરેછે.વધુ ફોર્સ કરો તો કામ મુકી ને ભાગી જાય છે”

“હં….”

એક દિવસ ઓફિસેથી ઘેર આવ્યો બ્રીફકેસ મુકીને અમારા રૂમમાં ગયો, ત્યાર બાદ રસોડામાં પણ કસ્તુરી ન દેખાઇ,બાળકોના રૂમમાં ગયો તેમને એકલા રમવામાં મશગુલ જોયા એટલે મેં વિભાને પુછ્યું

“બેટા તારી મમ્મી ક્યાં છે?”

“રંભા આન્ટીને બેઝમેન્ટમાં ઇવનિન્ગ વોક માટે લઇ ગઇ છે.”

હું બાથરૂમમાં ગયો અને ક્પડાં બદલી ફ્રેશ થઇ ને બહાર આવી મેં મારૂં લેપટોપ ખોલ્યું.થોડા મેઇલ જોયા ત્યાં કસ્તુરી આવી.

“ઓહ…હો!!!!! આવતા વેત જ તમારી ઓફિસ શરૂ…..”મારા હાથમાંથી લેપટોપ લઇ લેતાં કસ્તુરીએ કહ્યું.

“મને થયું કે,તું નથી તો થોડો કામનો બોજ હળવો કરી લઉ…”

“હા…હું રંભાને ઇવનિન્ગ વોક માટે લઇ ગઇ હતી…..”લેપટોપ બ્રીફકેસમાં મુકતાં કસ્તુરીએ કહ્યું.

“માણસ ફ્રેશ થવા મોર્નિન્ગ વોકમાં જાય તું તેણીને ઇવનિન્ગ વોકમાં લઇ જાય છે????”

“હું સમજુ છું પણ તેણી મોર્નિન્ગ વોકમાં ફૂલેલા પેટ સાથે જતાં શરમાય છે એટલે ઇવનિન્ગ વોકમાં લઇ જાઉ છું.ડૉક્ટરની સલાહ મુજબ તેણીને વોક કરાવવું જરૂરી છે એટલે તેણી જેમ માને તેમ બીજું શું?”કહી તેણી બાળકોના રૂમ તરફ વળી.

“વિભા,અનુપ,કેતકી..ગૌરાંગ બેટા ચાલો જમવા…..” કહી પાછી આવી.

“હું થાળી પિરસું છું પાછા ઓફિસ ખોલીને ન બેસતાં”કહી રસોડા તરફ વળી.

“પપ્પા ચાલો…મારા બન્‍ને ગાલ પર હાથ મુકી કેતકીએ કહ્યું

“પપ્પા ચાલો…”કહી ગૌરાંગે મારો હાથ ખેંચ્યો.

“હા બેટા ચાલો”કહી બન઼્ને ને તેડીને હું ડાઇનિન્ગ ટેબલ પાસે આવ્યો.

“નીચે ઉતારો…નીચે ઉતારો આ બન઼્ને ને આમ તેડી તેડી ન ફરો. ઘણીવાર હું તેમને બન્‍નેને સાથે તેડી લઉ એવી જીદ કરે છે.ચાલો નીચે મુકો”

“બેટા કેતકી..બેટા ગૌરાંગ મમ્મી શું કહે છે આમ મમ્મીને હેરાન નહી કરવાની નહિતર તમારા સાથે પપ્પાની કિટ્ટા…” બન઼્ને ને નીચે ઉતારતા મેં કહ્યું.

“સોરી પપ્પા…તમે અમારા સાથે કિટ્ટા નહી કરોને..?” બન઼્ને તરફથી મારા જભાની ચાડ ખેંચતા બન઼્ને એ સાથે પુછ્યું.

“ગુડ ગર્લ..ગુડ બોય” બન઼્ને ના માથા પર હાથ ફેરવતાં કહ્યું.કસ્તુરી હસી અને થાળીઓ પીરસી. (ક્રમશઃ)


“રંભા” (૨)

“રંભા” (૨)

(ગતાંકથી ચાલુ)

એક સવારે ઓફિસના કામે હૈદ્રાબાદ જવા નિકળ્યો ત્યારે સામાન ભરેલી એક ટ્રક કંપાઉન્ડમાં ઊભેલી જોઇ વોચમેનને પુછતાં ખબર પડી કે, ૪૦૪માં કોઇ રહેવા આવ્યું છે.એ જાણી હું જતો રહ્યો.બે દિવસ પછી પાછો આવ્યો ત્યારે એક અભિસારિકા સમી યુવતી લિફ્ટમાં મારા સાથે આવી.તેણી ન તો મને ઓળખતી હતી કે ન તો હું તેણીને.હું તો જોતો જ રહી ગયો. તેણી પણ ચોથા માળે મારી સાથે જ બહાર આવી અને ૪૦૪ નંબરના ઉઘાડા દરવાજામાં દાખલ થઇ ત્યારે સમજાયું કે,આ અભિસારિકા સામેના ફ્લેટમાં રહેવા આવી છે.મેં મારા ફ્લેટની બેલ દબાવી કસ્તુરી એ દરવાજો ખોલ્યો. મેં ટ્રાવેલિન્ગ બેગ બાજુમાં મુકી ટાઇ ઢીલી કરતાં રસોડામાં વ્યસ્ત કસ્તુરીને પુછ્યું

“સામે કોઇ રહેવા આવ્યું છે?”

“હા..રંભા”

“અરે!!રંભા જેવી લાગે છે પણ છે કોણ??”

“રંભા”

“એટલે?”

“એટલે રંભા”

“અરે..પણ કંઇ નામ ઠામ તો હશે ને?”

“તેણીનું નામ જ રંભા છે”

“ઓ…!!!!”તો એમ વાત છે એવા ભાવ સાથે મેં કહ્યું

“હં…..”

“ખરેખર નામ પ્રમાણે જ દેખાય છે.”મેં કસ્તુરીને ચીડવવાના આશયથી કહ્યું

“પારકી બૈરીના વખાણ કરતાં શરમાતા નથી?”કસ્તુરીએ છણકો કર્યો.

“હવે તેણી છે જ રંભા જેવી તો એમ જ કહેવાય ને? જોકે મારી રંભા.. મેનકા.. ઉર્વષિ. મોહીની તો તું જ છો”

“બસ બસ બહુ થયું.જાજા મસ્કા મારવાની જરૂર નથી.જલ્દી કપડા બદલી લો ને જમવા બેસી જાવ.”

“લે સાચી વાત કરી તો મસ્કા પાલીસ થઇ ગઈ????”

“ભુલ થઇ ગઇ ભઇસાબ”કહી તેણી બાળકોના રૂમ તરફ વળી ને બુમ મારી

“વિભા…અનુપ..કેતકી..ગૌરાંગ બેટા ચાલો જમવા તમારા પપ્પા આવી ગયા.”

“એમના પતિદેવ ક્યાં કામ કરે છે?”મેં જમવા બેસતાં પુછ્યું.

“રોહિતભાઇ ભાગ્યલક્ષ્મી બેન્કમાં કામ કરે છે.ત્રણ દિવસ પહેલાંજ સીતાપુરથી તેમની બદલી થતાં અહીં આવ્યા છે.બેન્ક મેનેજરે આપણી સામેનો ફ્લેટ બુક કરાવી રાખેલો એટલે સીધા અહીં જ આવ્યા. નાગર જ્ઞાતિના છે”

“ને બાળકો..?”

“લગ્નને ૯ વરસ થવા આવસે પણ મારા વ્હાલાએ હજુ મહેર નથી કરી.રંભાબેનને પુછ્યું ત્યારે બિચારા રડી પડ્યા”

“હાં..રે એના ખેલ જ નિરાળા છે જેના સામે જુએ ને આપે તેને ચાર ચાર આપી દે છે” બાળકો સામે જોતા મેં કહ્યું

“બસ..બસ મારા બાળકોને નજર ન લગાડતા”

“અરે..અરે..અરે….તારા બસ તારા જ બાળકો?મારા કંઇ નહીં?”મારી બાજુમાં મારા ગોઠણપર હાથ રાખી ઊભેલી કેતકીને મારા ખોળામાં બેસાડી ચુંમતાં મેં પુછ્યું

“તમે પણ શું દુધમાંથી પોરા કાઢવા બેઠા…..હું…..”

“લે..તું ગમે તે કહી શકે ને હું કશું કહું તો….”

“ભુલ થઇ ગઇ ભઇસાબ હવે જમવાનું શરૂ કરો”મારી વાત વચ્ચેથી કાપી થાળી સરકાવતાં કહ્યું

આજે રવિવાર હતો.સવારની કોફી આપવા કસ્તુરી આવી ત્યારે તેણીના ભીના અને ખુલ્લા કેશ જોતાં લાગ્યું કે,તેણી બહુ જલ્દી ઉઠી ગઇ હશે.સાચું કહું તો બાથરૂમમાંથી ન્હાઇને તરત બહાર આવેલી કસ્તુરીને જ્યારે પણ જોઉ છું ત્યારે આજ પણ મારૂં હૈયું હાથ નથી રહેતું. ડ્રેસિન્ગ ટેબલ સામે સ્ટૂલ પર બેસવા જતી તેણીને નજીક ખેંચી તો મારા હાથમાં કોફીનો કપ પકડાવતાં કહ્યું.

“જલ્દી પરવારી જાવ આજે રંભાબેન અને રોહિતભાઇ આપણા ઘેર જમવા આવનાર છે.”આમ કહી તેણી જવા લાગી તો

“અરે!!!આવે તો ભલે આવે તેનું અત્યારે શું છે?”કહી કોફીનો કપ ફરી સાઇડ ટેબલપર મુકતાં તેણીને મારી તરફ જોરથી ખેંચી બાથમાં લીધી તો તેણીએ મારી આંખો ચુમી મારી આંખમાં જોતા

“તમે એવાને ને એવા જ રહ્યા”એવા અહોભાવથી તેણીએ કહ્યું

“તું પણ સદાબહાર છો”મેં તેણીને ભીંસીને ચુંમતા કહ્યું.

“બસ બસ હવે જવાદો મોડું થાય છે,ક્યાંક રંભાબેન આવી ન………”એ વાક્ય પુરૂ કરે તે પહેલાં જ બારણામાં રંભાનો ટહુકો સંભળાયો.

“કસ્તુરીભાભી આવું કે…..?”

“એ આવ રંભા..!!!!”

“જોયું?”એવા ભાવથી મારા સામું જોઇ તેણી હસીને રસોડા તરફ જતી રહી.

“શું બનાવવાના છો?લાવો શાક સમારી આપું”કહેતી રંભા કસ્તુરી પાછળ રસોડામાં ગઇ.

“શાક તો ભરેલા બટેટાનું બનાવવાનું છે,તે ભરીને બાફવા માટે કુકરમાં મુક્યા છે.દાળ બફાઇ ગઇ છે,બટેટા બફાઇ જાય એટલે દાળ શાકનો વઘાર કરવાનો બાકી છે.”

“તો લાવો આદુ મરચાં કોથમીર સમારી આપું”

“બધુ થઇ ગયું છે તું બેસ તારા માટે કોફી બનાવું”

“તમેય શું ભાભી કંઇક તો કામ આપો”ખુણામાં પડેલ સ્ટૂલ ખેંચી બેસતાં રંભાએ કહ્યું તો કસ્તુરી હસી પડી.

મેં કોફી પીને બાળકોને જગાડયા વિભાએ તેમને બ્રશ કરાવીને નવડાવ્યા ત્યાં સુધીમાં એક ટ્રેમાં દુધના ગ્લાસ લઇને રંભા આવી.

“ગુડ મોર્નિન્ગ એવરી બડી”દુધના ગ્લાસ બાળકોને આપતાં તેણીએ કહ્યું

“ગુડ મોર્નિન્ગ..”બધા બાળકોએ એક સાથે કહ્યું

“ચાલો ચાલો જલ્દી દુધ પી લો પછી આપણે ગેઇમ રમીશું”ડ્રેસીન્ગ ટેબલના સ્ટૂલ પર બેસતા રંભાએ કહ્યું

“ગુડ મોર્નિન્ગ કિશોરભાઇ”

“ગુડ મોર્નિન્ગ”કહી હું મારા કપડાં લઇ બાથરૂમમાં જતો રહ્યો.મારે દિનેશભાઇને મળવા જવું હતું એટલે જલ્દી તૈયાર થઇ બહાર જતાં મેં કસ્તુરીને કહ્યું.

“હું જરા દિનેશભાઇને મળી આવું”

“પાછા જલ્દી આવજો, દિનેશભાઇ સાથે વાતોમાં તમે ઘડિયાળ સામે જોવાનું ભુલી જાવ છો.જમવાના ટાઇમ પહેલાં આવી જજો”

“ઓકે”

લગભગ એક અઠવાડિયા પછી એક સવારે હું વાળ ઓળતો હતો ત્યારે મને લાગ્યું કે,કસ્તુરી મને ધારી ધારી ને જોતી હતી.એમ ધારીને મન વાળ્યું કે, એ મારા મનનો વ્હેમ હશે.આયના સામે ઊભો રહી ટાઇ બાંધતો હતો ત્યારે મેં આયનામાંથી ફરી જોયું કે,ખરેખર કસ્તુરી મને ધારી ધારીને જોતી હતી તેથી ટાઇ બાંધવાનું રહેવા દઇ પાછા ફરી તેણીને ખભેથી પકડી ઊભી કરી બાથમાં લેતાં પુછ્યું

“શી વાત છે આજે આમ ક્યારની ધારી ધારીને શું જુવે છે…?મારામાં કશુંક વિચિત્ર લાગે છે કે શું?”

“ના વિચિત્ર તો કંઇ નથી લાગતું પણ પેલી રંભા કહેતી હતી કે………”

“શું કહેતી હતી…..??”

“કહેતી હતી કે,કિશોરભાઇ આજ પણ દેવઆનંદ જેવા હેન્ડસમ લાગે છે.કોઇ વિશ્વાસ ન કરે કે,તેઓ ચાર બાળકોના પપ્પા હશે”કહી કસ્તુરીએ આંખના ખુણેથી કાજળ લઇ મારા કાન પાછળ લગાડ્યું.

“કેમ નજર લાગી જવાની બીક લાગતી હતી?અને ખાત્રી કરતી હતી કે હું દેવઆનંદ જેવો લાગું છું કે નહી એમને?”

“તમેય શું!!!”મારી નજીક આવી મારી ટાઇ બાંધતા કહ્યું

“ઓકે હું દેવઆનંદ ને તું કલ્પનાકાર્તિક”

“….”મારા ખભે માથું નાખી રડી પડી અને મેં તેણીની ખાડી પકડીને તેણીની આંખમાં આંખ પરોવી ત્યારે તેણીની આંખો ઉભરાયેલી લાગી.

“આ શું કસ્તુરી!!!??”તેણીની આંખો લુછી તેણીને ચુમતાં પુછ્યું.

“…….”તેણીએ માથું ધુણાવતાં અળગી થઇ ગઇ.

“શું ઘોળાય છે તારા મનમાં મને નહીં કહે?”મેં ફરી બાથમાં લેતાં કહ્યું.

“તમે એવા જ રહ્યા”તેણીએ શરમાતા કહ્યું

“એવો એટલે કેવો?”

“તાજા પરણેલા જેવા”

“તું જ્યાં સુધી નવોઢા જેવી છો ત્યાં સુધી મારામાં ફરક પડવાનો સવાલ જ નથી?”

“છોડો હવે ઓફિસે નથી જવું?”

“અરે જવાય છે…”

“તમે જાવ મારે ઘરમાં ઘણું કામ છે”મને બ્રિફકેશ પકડાવતા કહ્યું

“દાખલા તરિકે????” મેં બ્રિફકેશ સોફાપર મુક્તા પુછ્યું

“પહેલું અને અગત્યનું કામ  પતિને સમયસર ઓફિસે રવાના કરવાનું”કહી મને બ્રીફકેશ પકડાવી.

એક દિવસ કલકત્તાની ઓફિસ ટ્રીપમાંથી પાછો આવ્યો ત્યારે કસ્તુરી ઘેર ન્હોતી.કદાચ શાક કે ઘરની કંઇ વસ્તુ લેવા બજાર ગઇ હશે એમ માની કપડા બદલી હું ટોવેલ લઇને બાથરૂમમાં ગયો.ફ્રેશ થઇને બહાર આવ્યો ત્યારે કસ્તુરી રસોડામાં કોફી બનાવતી હતી.

“ચાલો કોફી પી લો…”તેણી ડાઇનિન્ગ ટેબલ તરફ વળી.મારી નજર રસોડાના પ્લેટફોર્મ પર પડેલ મીઠાઇના પેકેટ પર પડી એ લાવતાં કસ્તુરીને પુછ્યું

“આ મીઠાઇ….???”

“રંભા આપી ગઇ છે”મારા તરફ કોફીનો કપ સરકાવતાં કહ્યું

“કઇ ખુશીમાં!!!???”મેં પેકેટ ખોલતાં કહ્યું

“રંભા આજે મેટરનિટીહોમમાં ચેક-અપ માટે ગઇ હતી રીપોર્ટ પોઝીટીવ આવ્યો એટલે વળતાં મીઠાઇ લેતી આવી.”

“ઓહો!!!”

“બિચારી ખુશીની મારી મને બાઝીને રડી પડી કે આટલા વરસ પછી ભગવાને સામે જોયું અને દયા કરી તેની ખુશીમાં આ બોક્ષ આપી ગઇ.”

“મતલબ કે આ ફ્લેટ એમને ફળદાઇ નિવડ્યો ખરૂં ને?”કાજુકતરીના કટકાને બટકું ભરી ક્સ્તુરીને ખવડાવતાં કહ્યું

“હાસ્તો..”

સમય પાણીના પ્રવાહ જેમ વહી રહ્યો હતો.બે ઘર વચ્ચે ધરોબો વધતો જતો હતો. અમારે ત્યાં કશું ખાસ બને તો એ રંભાના ઘેર અવશ્ય જતું. તેવી જ રીતે રંભાના ઘેરથી પણ પ્લેટ આવતી. પોતાના રૂમમાં બાળકોની દુનિયા હતી,બાકી રંભાને ત્યાં તો એ લઇ જતી તો જ જતાં તે પણ ક્યારેક.

ગર્ભધાનના બીજા મહિનાથી જ કસ્તુરી રંભાને ટીપ આપવા લાગી.શું ખાવું, શું ન ખાવું. કઇ જાતની કસરત કરવી. આનંદમાં રહેવું. કેવા ટીવી કાર્યક્રમ કે ચિત્રપટ જોવા, કેવા ન જોવા વગેરે વગેરે.સવારના નાસ્તા પછી વચ્ચે વચ્ચે ભુખ લાગે તો શું ખાવું શું પીવું વગેરે વગેરે.

ત્રીજા મહિનાથી તો રોજ વહેલી સવારમાં તેણીને મોર્નિન્ગ વોકમાં લઇ જવા લાગી. રોહિતભાઇ તો એટલા ખુશ હતાં કે,અત્યારથી પારણું, બાબાગાડી, સુંવાળા ઢિંગલા-ઢિંગલી અને જાત જાતના ટેડિબેરનો તો ખડકલો કરી દિધેલ.ઘરમાં હસ્તાં બાળકોની ફોટોફ્રેમ ટીંગાડી દીધી અને રંભાને ખાસ સૂચના આપી રાખી કે તારે આ ફ્રેમ દિવસમાં બે ચાર વાર અવશ્ય જોવી. એક દિવસ ઓફિસથી રોજના રૂટીન પ્રમાણે ઘેર આવ્યો.ફ્રેશ થઇ બધા સાથે જમવા બેઠા. ત્યાં જમતાં એકાએક મારી નજર સામેની દિવાલ પર ગઇ ત્યાં અમારા જોડકા કેતકી અને ગૌરાંગની ફોટોફ્રેમ ગાયબ હતી.

“આ કેતકી અને ગૌરાંગની ફોટોફ્રેમ ક્યાં ગઇ???”મેં કસ્તુરીને પુછ્યું

“રંભા લઇ ગઇ”ગુંચવાતા કસ્તુરીએ કહ્યું

“રંભા…???કેમ???”મેં આશ્ચર્યથી પુછ્યું.

“મેં તેણીને કહેલું કે, સારા ભુલકાઓના ફોટા જોવા તો ગઇકાલે આવી ને કહ્યું ભાભી આ ફોટોફ્રેમ હું લઇ જાઉ છું. એમાં એ બન્‍ને કેવા મીઠડા લાગે છે અને હું કંઇ કહું તે પહેલાં તો ફ્રેમ ઉતારીને સીધી ચાલતી જ થઇ ગઇ બોલો હવે એનું શું કરવું ?”કસ્તુરી દયામણે ચ્હેરે કહ્યું.

એક દિવસ હું બેંગલોરથી પાછો આવ્યો ત્યારે રોહિતભાઇના ઘેર ધામધુમ ચાલતી હતી. મારા ફ્લેટનો દરવાજો પણ ખુલ્લો જ હતો. હું ઘરમાં દાખલ થયો ત્યારે વિભા મને બારણાંમાં મળી.

“બેટા તારી મમ્મી……….”મારી વાત વચ્ચે જ જીલતાં

“રંભા આન્ટીને ત્યાં…”કહી જવા લાગી.

“જરા તારી મમ્મીને મોકલાવજે”

“…..”માથું ધુણાવી એ જતી રહી.

(ક્રમશઃ)

રહેવા દો

“રહેવા દો”

મને પારેવડું માની ડરાવાનું રહેવા દો;
કરવાની જ મનમાની ડરાવાનું રહેવા દો.
કરેલો પ્રેમ મેં કોને?કરી ખણખોદ જાણીને;
ચડાવી એ જ ચગડોળે ડરાવાનું રહેવા દો.
નથી ખોટા કશા કામો કદી કીધા ઉમરભરમાં;
ન મળશે કાંઇપણ એવું ડરાવાનું રહેવા દો.
વમળ તો સદા આવ્યા અને તોફાન પણ લાવ્યા;
કરી એ વાત ને તાજી ડરાવાનું રહેવા દો.
અચળ શીલા સમી આ જિન્દગી વીતી ગયેલી ને;
ફરી ભૂકંપ સર્‍જીને ડરાવાનું રહેવા દો.
“ધુફારી”તો સદા મસ્તી મહીં જીવ્યો જીવન આખું;
કરી મસ્તી તણી પસ્તી ડરાવાનું રહેવા દો.

૧૮-૦૫-૨૦૧૦

રંભા

“રંભા”

         એક દિવસ બધા જમવા બેઠા ત્યાં જ ટેલિફોનની ઘંટી વાગી એટલે કસ્તુરીએ કોળિયો હાથમાં પકડી ટેલિફોન સામે જોતા ઇશારો કર્યો ત્યાં તો

“જાવ તમને બોલાવે છે.” પાણીનો જગ મુકતાં વિભાએ કહ્યું

“ચુપ કર ચિબાવલી તારી મા બોલે છે એ જ ગણું છે..”કહી તેણીનો કાન પકડવા જતો હતો ત્યાં તો

“મમ્મી….”કરતીક તેણી કસ્તુરી પાછળ સંતાણી

“હલ્લો……”

“………”

“હા….વે..કે..શ..ન શ..રૂ થઇ ગયું છે……”

“………..”

હા…હા…કા…લે  જ મને ઓફિસે જવાનું નથી એટલે કાલ જ બાળકોને મુકી જાઉ છું”

કહી હું જમવા બેઠો તો વિભાએ મારા સામે જોઇને ભવાં ઉપર નીચે કરી ઇશારો કર્યો શું થયું?

“તો આ બધા તારા કારસ્તાન છે એમ ને???”મે કહ્યું તો કસ્તુરીએ પહેલાં મારી સામે અને પછી વિભા સામે પ્રશ્નાર્થે જોયું

“આ દોઢડાહીએ જ ધનકુંવરબેનને ફોન કરી કહેલું કે,વેકેશન શરૂ થઇ ગયું અને પપ્પાને યાદ નથી કે, અમારે તમારી પાસે આવવું છે એ પપ્પાને ફોન કરી યાદ અપાવોને……”  

“અલી….તારા પપ્પા શું કહે છે??”

“બસ તેં જે સાંભળ્યું તે જ…..”કહી તેણી હસી.

         બીજા દિવસે દાદીના ઘેર જવાનું છે એ જાણી બાળકો વહેલા ઉઠી ગયા અને ૯ વાગ્યામાં તો તૈયાર થઇ ગયા.મેં બાળકોની બેગ ઉપાડી અને વિભાએ બીજી બેગ સંભાળી બધો સામાન ડીકીમાં મુકીને તેણી આગલી સીટમાં બેઠી.બાળકોને લઇ ને હું અમારા ગામ ચિંચવડ જવા રવાના થયો.

             ચિંચવડમાં મારાથી મોટા મારા વિધવા બ્‍હેન ધનકુંવર અને બાળકોના ફઇબા જેને તેઓ દાદી કહેતા હતા તેઓ અમારા બાપ દાદાના વખતના જુના મકાનમાં રહેતા હતા. એ મકાન એટલે વિશાળ આંગણા સાથેની ડેલીબંધ ઇમારત. વેકેશનમાં બાળકોનું પિકનિક પોઇન્ટ.

             એ મોટું આંગણું આંબા,ચીકુ,જામફળ,સીતાફળ,પપૈયા અને નાળિયેરના વૃક્ષોથી ઘેરાયેલું હતું. દિવાલોના આધારે વિસ્તરેલી કાકડી,ચીભડા અને તરબુચની વેલ અને મોટું આકર્ષણ એટલે વિશાળ લીમડાના ઝાડ પર બનાવેલી મઢુલી. સવાર પડેને કળા કરતો મોર સાથે ચણવા આવતા ચકલી અને પારેવાના ઝુંડ,મઢુલીની ટોચે ટહુકતી કોયલ. 

          ધનકુંવર પાસે ૨૪ ક્લાક ડ્યુટીમાં એક કેશર નામની બાઇ હતી જે ઘરની અને તેણીની ધ્યાન રાખતી.ઘરમાં એક હરિરામ નામનો નોકર,ડ્રાઇવર,માળી કે કારભારી જે કહો તે ઓલ ઇન વન હતો. આંગણામાં થતાં ફળ-ફળાદી માર્કેટ્માં બાંધેલા વેપારીઓને આપી ને પૈસા  બેન્ક્માં જમા કરવી આવતો. 

             દરરોજ ખાવા મળતાં હરિરામે લાવેલા તાજા વિવિધ ફળ-ફળાદી અને રાત પડેને જમ્યા બાદ દાદી પાસેથી વાર્તાઓ સાંભળતા ઉંઘવુ.ત્યાં પણ મારા દાદી ,મારા દાદી વાળી કેતકી અને ગૌરાંગની જીદ અને દાદીને બન્‍ને બાજુ વળગીને સુવું. આવું બધું શહેરના વાતાવરણમાં ક્યાં???? એટલે વેકેશન પુરૂં થયા બાદ પણ એકાદ અઠવાડિયું ખેંચીને બાળકો માંડ ઘેર પાછા ફરતા.

                                           વેકેશન પુરૂં થવાના આગલા રવિવારે એક-બીજાના અષ્લેશમાં હું અને કસ્તુરી રવિવારની મીઠી ઊંઘ માણતા હતા,એવામાં વહેલી સવારના છ વાગે  કેશરબાઇનો ફોન આવ્યો કે, ધનકુંવરબેનને હોસ્પિટલમાં દાખલ કર્યા છે એટલું ગળે બાઝેલા ડૂમા સાથે માંડ બોલીને ફોન  મુકી દીધો. કસ્તુરીએ ચાર કપડાં બેગમાં નાખ્યા અને અમે ચિંચવડ જવા રવાના થયા.ઘેર જવાને બદલે અમે સીધા હોસ્પિટલ જ ગયા. ડૉકટરને મળ્યા તેમણે રિપોર્ટ આપ્યો કે, ગભરાવા જેવું કશું નથી લાઇટ હાર્ટટ્રબલ થઇ હતી.બે દિવસ અંડર ઓબજર્વેશન રાખી ચેક કરી રજા આપી દઇશું.

                       અમે ઘેર આવ્યા ત્યાં તો કેતકી અને ગૌરાંગ “મારા પપ્પા છે” “મારા પપ્પા છે” કરતાં મને વીટી વળ્યા.હું બાથરૂમમાં ફ્રેશ થવા ગયો વિભા કોફીના બે કપ મુકી ગઇ એટલામાં કસ્તુરી પણ બ્રશ કરી આવી ગઇ.અમે બન્‍ને સાથે કોફી પીધી. કસ્તુરી બાળકોને તૈયાર કરવામાં વ્યસ્ત હતી. મેં બહાર આવી આંગણામાં મુકેલા ખાટલા પર લંબાવ્યું.સવારના શીતળ પવનની લહેરોમાં મને ઊંઘ આવી ગઇ. ખાસા એક કલાક પછી કસ્તુરી ફ્રેશ થઇને બહાર આવી પોતાના ભીના વાળને મારા ચહેરા નજીક ઊભા રહી ઝાટકો માર્યો અને એ ઝીણી છાંટથી મારી આંખ ખુલી ગઇ.

“જલ્દી તૈયાર થઇ જાવ આપણે હોસ્પિટલ જવાનું છે”

“હેં….હા હા …..” કરતો હું સફાળો ઊભો થઇ અંદર ગયો.

“વિભા બેટા……..”

“હા….. બધું થઇ જશે તું અને પપ્પા હોસ્પિટલ જાવ.”

                       અમે હરિરામ સાથે હોસ્પિટલમાં આવીને ડૉકટરને મળ્યા. તેમના રિપોર્ટ મુજબ હાલ તો બધું  નોર્મલ છે આજ રાત સુધીમાં કંઇ કોમ્પલીકેશન નહીં થાય તો કાલ સવાર સુધી રજા આપી દઇશું.મેં કસ્તુરીને હરિરામ સાથે ઘેર મોકલાવી આપી. બાળકો દાદી પાસે જવા જીદ કરવા લાગ્યા તેમને કસ્તુરીએ સમજાવ્યા કે, કાલે દાદી ઘેર આવશે.

     બીજા દિવસના ૧૦ વાગ્યે અમે મોટીબેનને ઘેર લઇ આવ્યા.હજુ તો બારણામાં પગ મુક્યો ત્યાં કેતકી અને ગૌરાંગ “મારા દાદી” “મારા દાદી” કરતાં બન઼્ને બાજુ દાદીને બાઝ્યા તેમને કસ્તુરીએ અડગા કરવા ગઇ ત્યાં વિભાએ અનુપને આંખનો ઇશારો કર્યો એટલે અનુપે “મારી મમ્મી” કહીને કસ્તુરીનો હાથ પકડ્યો તો મોટીબેનને મુકી બન્‍ને કસ્તુરીને “મારી મમ્મી” “મારી મમ્મી” કરતાં બાઝ્યા.

       મારા મોબાઇલની રીન્ગ વાગી વાત કરતા ખબર પડી કે,મારે દિલ્હી જવાનું છે.મેં મોટીબેનને વાત કરી તો તેણીએ જ કહ્યું

“હા તું તારે જા મારી ફિકર કરતો નહી.અહીં કેશર અને ક્સ્તુરી બન્‍ને અને ઓલી વિભા પણ છે ને? વાંધો નહીં નોકરી પહેલાં”

                                ઘેર આવી મેં દરવાજો ખોલ્યો તેના અવાઝથી પોતાના ઘરનો દરવાજો ખોલી રંભા ટહુંકી 

“ઘર બંધ કરી ભાભીને તમે એકાએક કયાં ચાલ્યા ગયા હતા???”

“વહેલી સવારે મારી બેનની મેઇડનો ફોન આવેલો કે મારા મોટીબેનને હોસ્પિટલમાં દાખલ કર્યા છે એટલે અમે તરત જ નીકળી ગયા.માઇલ્ડ હાર્ટટ્રબલ થઇ હતી……. “હં……  હવે કેમ છે?

“નાઉ સી ઇઝ ઓકે.” કહી હું ઘરમાં દાખલ થયો  

“હું તમારા માટે કોફી બનાવી લાવું છું”

                          કહી તેણી પોતાના કિચનમાં ગઇ અને મેં ઘરમાં આવી મારી ટ્રાવેલિન્ગ બેગ ઉપાડી.એમાં રહેલાં કપડાં ચેક કર્યા.લેપટોપ મુક્યો અને લોક કરી ત્યાં સુધી રંભા બે કપ કોફી લાવી.એક મને આપી બીજી ડાઇનિન્ગ ટેબલની ખુરશી પર બેસી પોતે પીવા લાગી.મેં કોફી પુરી કરી. ઘડીયાળમાં જોતાં હું બાલ્કનીમાં આવ્યો.મને લેવા માટે આવેલી પાર્ક કરેલી કેબ મેં જોઇ રંભાને કહ્યું

“થેન્ક્સ ફોર કોફી મારા માટે કેબ આવી ગઇ છે મારે દિલ્હી જવા એરપોર્ટ પહોંચવાનું છે”

“દિલ્હીથી મુંબઇ આવવા રવાના થાવ તો મને ફોન કરજો હું રસોઇ બનાવી રાખીશ”

“ના…ના…એની જરૂર નથી હું ઓફિસના મેસમાં જમી લઇસ”

“પણ હું બનાવું તો શો વાંધો છે???”

“એવું નથી કસ્તુરી અહીં હતી ત્યારે પણ લગભગ બપોરના હું મેસમાં જ જમું છું”

“ઓ.કે જેવી તમારી મરજી” કહી ખભા ઉલાડી ખાલી કપ લઇ રંભા જતી રહી અને હું ડોર લોક કરી લિફ્ટ બાજુ વળ્યો.

              કેબમાં બેઠા પછી ટ્રાવેલિન્ગ બેગનો ઉપલો ખાનો ખોલી મેં મારી ડાયરી કાઢી પાના ઉથલાવતાં ૧૫મી જુલાઇના આંકડા પર કરેલ સર્કલ યાદી માટે કરેલું કે તે દિવસે બિન્દુનો બર્થડે હતો.અમારી સામેના ફ્લેટ નંબર ૪૦૪માં છેલ્લા વરસથી રહેતી દંપતીના ઘેર ૧૦ વરસની લગ્નજીવન વેલ પર પાંગરેલા પહેલાં ફૂલનો પહેલો બર્થડે.

                              આ શુભપ્રસંગની તૈયારી એક અઠવાડિયાથી ચાલતી હતી.             બિન્દુના મામા-મામી ઠેઠ નૈરોબીથી આવનાર હતા જેનો ઉલ્લેખ વાત વાતમાં લગભગ ૧૦થી૧૨ વખત થયો હતો. તેઓ બે દિવસ પહેલાં જ આવી ગયા હતાં.દિવાનખાનાને નવા રૂપરંગ અપાયા હતા અને શણગારવાનું ત્રણ દિવસથી ચાલુ હતું. જે પુરૂં થઇ ગયું હતું.કેકનો ઓર્ડર આપવા શહેરની સારી બેકરીમાં જવાનું,બીયર, વોડકા, શેમ્પેઇન વગેરેની વ્યવસ્થા કરવી આમંત્રણપત્રિકા છપાવવાનું, આવનારનું લિસ્ટ બનાવવાનું અને આમંત્રણ પત્રિકા વિતરણ અને ખાસ મહેમાનોને ફોન કરવા જેવા અનેક કામોમાં મેં પાર પાડ્યા હતાં. આખરે પાર્ટિ સાંજે ૭ વાગે શરૂ કરવાનું નક્કી થયેલ. એ બે વરસની ઘટનાઓ ચિત્રપટની જેમ ઉપસવા લાગી.

                             આ બિલ્ડીંગ પંકજ પ્લાઝા બની તેમાં રહેવા આવનાર હું પહેલો ભાડુત મેમ્બર હતો. પાંચમાળની આ ઇમારતમાં ૪૦૧ નંબરનો ફ્લેટ કસ્તુરીની પસંદગીનો હતો.બે બાજુથી ખુલ્લી જગા અને ઉગતા સૂર્યના દર્શન થાય એ આશયથી તેણીએ પસંદ કરેલો.મેં કહેલું છેક ઉપલામાળે ૫૦૧માં રહીએ તો તેણીએ દલીલ કરી કે,ઉપર અગાસી છે એ ગરમ થાય તો નીચે આપણને પણ ગરમી થાય તેના કરતાં ૪૦૧ સારો.મેં ૨૦૩નો સજેશન કરેલો તો કહ્યું કે, મારે વિક્ટોરિયામાં નથી રહેવું.

                હળવે હળવે બધા ફ્લેટ ભાડે અપાઇ ગયા સિવાય એક અમારા સામેનો ૪૦૪ ઘણા સમય સુધી ખાલી રહ્યો.મેં તો મકાન માલિક પાસેથી ફ્લેટ ૪૦૧ વ્હેંચાતો લેવાની વાત કરેલી,પણ એ આપવા માટે એકનો બે ન થયો.હા એક સરસ સજેશન જરૂર કરેલું કે,શહેરની બહાર હાઇવે અને રેલ્વે સ્ટેશન રોડના જંકશન પર તેમની જ કંપની દ્વારા બંધાતી બ્લુ ડાયમન્ડ રો-હાઉસિન્ગ સોસાયટીમાં અત્યારે બુકીન્ગ કરાવો તે ફાયદા કારક છે.હમણાં ભાવ નીચે છે આગળ જતાં ડિમાન્ડ વધવા સાથે ભાવ ડબલ થવાની પણ શક્યતા છે..હાલનો ફ્લેટ બે બેડરૂમનો છે જ્યારે ત્યાં ત્રણ બેડરૂમ હતા.ફ્લેટ અને લોકેશનની ડીઝાઇન જોઇ મેં કસ્તુરીને નકશા બતાવ્યા તો એ પણ ખુશ થઇ ગઇ,આમ  બિલ્ડરની વાત માની મેં બુકિન્ગ કરાવેલ અને અહીં ભાડેથી રહ્યો.  (ક્રમશઃ)