અભિગમ

JODLO

અભિગમ

(વરિષ્ઠ નાગરિકનું સુખ- હકારત્મક અભિગમ)

                     એક દિવસ બજારમાંથી લાવેલ ગોળનું પડિકું ખુલ્લુ રહી ગયું ને ક્યાંકથી એક મંકોડો આવી ચડયો. કદાચ મંકોડાની ઘ્રાણેદ્રિય બહુ સતેજ હશે અને તેને ગોળની સુગંધ આવી ગઇ હશે એટલે તે ક્યાંથી આવેછે, તે શોધતા શોધતો આવી ચડયો હશે.ગોળ પર મંકોડાને જતો જોઇ મેં તેને દૂર કર્યો પણ એ ફરી ત્યાં આવી ચડયો. આમ બે ત્રણ વખત થયા છતાં તેણે પ્રયાસ ન છોડયો એ જોઇ વિચાર આવ્યો કે માનવ મન પણ એ મંકોડા જેવું જ છે. આપણે ચાહીએ કે નહીં પણ એ જુની યાદોના ખડકલા ઉપર જ જતો હોય છે.એ ખડકલામાંથી સારી યાદો લાવતો હોય ત્યાં સુધી વાંધો નહીં, એ સાંપ્રત કાળને આનંદ આપનારી હોય છે પણ સારી યાદો બહુ જૂજ હોય છે.કદાચ તેથી જ બહુધા એ દુઃખદ્‍ યાદોના મોટા પર્વતમાં વધુ ભમતું હોય છે.

         માનવી જે બની ગયું છે તે યાદ કરી આમ કર્યું તેના બદલે આમ કર્યું હોત તો સારું થાત એવી પોતાની ભૂલોને નિરાંતે બેઠેલી ગાય જેમ જટપટ ખાઇ લીધેલું વાગોળતી હોય તેમ ઘણું બધું યાદ કરીને પોતાના સાંપ્રત કાળને દુઃખમાં ડૂબાડી દેતો હોય છે.આપણે જાણીયે છીએ કે વીતી ગયેલો કાળ બદલી શકાતો નથી તે છતાં વિના કારણ તેને ફરી ફરી યાદ કરી દુઃખી થઇને સાંપ્રત કાળ બગાડીએ છીએ.

             આવા સમયે આપણે સજાગ રહીને એ દુઃખદ્‍ યાદો ખંખેરીને જો કોઇ સારું ગીત સાંભળીએ કે,કોઇ સદા હસતા મિત્રને મળીએ કે,કોઇ ઝાડ પર બેસી બોલતા પક્ષીનો કલરવ સાંભાળીએ કે,કોઇ માસુમ બાળકની બાળ સહજ રમત તરફ ધ્યાન કેન્દ્રિત કરીએ તો એ સમયમાં આપણું મન પ્રફૂલ્લિત થઇ જાય છે. મૂળ તો મન ને જરા પણ નવરાશ ન મળવી જોઇએ નહીંતર એ જુની યાદો ના ખડકલા પર પેલા મંકોડા જેમ દોડતો જશે એટલે બનવા જોગ છે કે,કોઇ કામ કરતા હો એમાં જો કંટાળો આવે તો તેને ત્યાં જ મૂકી બીજું કશું નવું કરવાની શરૂઆત કરવી જોઇએ.

      ઘરના સભ્યોના અમુક વર્તાવ આપણને ગમતા ન હોય તેથી આપણે તેમની ટીકા કરતા રહી જાતે દુઃખી થતા હોઇએ,પણ તેમના બધા વર્તન અણગમતા નથી હોતા તેમાં ઘણા આપણને આનંદ આપનારા પણ હોય છે, તેના તરફ આપણે ધ્યાન આપતા નથી, પણ તેના પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કરીએ તો મનને દુઃખી થવાનો અવકાશ જ ન રહે.દરેક વસ્તુ કે વ્યક્તિને સિક્કાની બે બાજુની જેમ સુખદ્‍ અને દુઃખદ્‍ પાસા હોય છે આપણે ફકત સુખદ્‍ પાસા તરફ જ ધ્યાન કેન્દ્રિત કરીએ તો દુઃખી થવાને મનને અવકાશ જ ન રહે.

        આપણે ઘણા લોકોને એવું કહેતા અવાર નવાર સાંભળીએ છીએ કે,જે વાતની મને બીક હતી તે જ બન્યું આટલું બોલીને ચુપ ન થતાં પોતાની બીકનું ખુબ લડાવી લડાવીને વર્ણન પણ કરે ત્યારે વિચાર આવે કે,આવા નકારાત્મક વિચાર જ શા માટે? પાછા આપણને બોધ પણ આપે કે ભાઇ આ બધા તો કિસ્મતના ખેલ છે.સારું થાય તો એ ઇશ્વરનો આભાર માનતો નથી પણ કંઇપણ અઘટિત થાય ત્યારે કાં કિસ્મતને કાં ઇશ્વરને દોષ દે છે.હવે ઉપરોકત વાતજો ફરી વિચારીએ કે પેલા ભાઇએ કહ્યું કે મને જેની બીક હતી તે જ થયું મતલબ આ નકારત્મક અભિગમનું જ પરિણામ છે,પણ જો તેની જગાએ હકારાત્મક અભિગમ હોત તો કદાચ અલગ જ પરિણામ આવત.

         છેલ્લે જીવનમાં હકારત્મક અભિગમ અપનાવવા માટે અને તમને જે જોઇએ છે તે મેળવવા પ્રાઇમ ટાઇમ પ્રોડકશન દ્વારા, નાઇન નેટવર્ક ઓસ્ટ્રેલિઆના સહકારથી નિર્માણ પામેલ એક અંગ્રજી ફિલ્મ ‘ધ સિક્રેટ’ જોવી જોઇએ, જે તમને હકારાત્મક અભિગમ કેમ અપનાવવું અને તમને જોઇતું કેમ મેળવવું તે સરળ રીતે સમજાવતા શિખવાડે છે.આ ફિલમની હિન્દી ડબ કરેલી આવૃતિ પણ ઉપલબ્ધ છે.આ ફિલ્મમાં દરેક વ્યક્તિ પોતાને શું જોઇતું હતું અને હકારત્મક અભિગમથી જે મેળવ્યું તેવા પોતાના અનુભવો સરળ ભાષામાં વર્ણવ્યા છે તે દર્શાવે છે કે તેમણે કઇ ટેકનિકથી પોતાનું ધાર્યુ મેળવ્યું.

         બાકી તો મનને હકારાત્મક અભિગમ તરફ કેમ વાળવું એ આપણા હાથની વાત છે.જોકે મન તો અળવિતરા બાળક જેવું છે પણ તેની અળવિતરાપણાથી કંટાળ્યા વગર જો કરોળિયાનો દાખલો સામે રાખો ‘કરતા જાળ કરોળિયો ભોંય પડી પછડાય વણ તૂટેલા તાંતણે ઉપર ચઢવા જાય’ તેમ તમે પણ સતત પ્રયાસ કરતા રહો તો સિધ્ધી તમારા હાથમાં છે.એક વખત હકારાત્મક અભિગમની ટેકનિક તમને સમજાઇ ગઇ તો નકારત્મક અભિગમનો સામનો કરવાનો વખત ક્યારે પણ નહીં આવે અસ્તુ.     

૧૮-૦૮-૨૦૧૪               

મુક્તક(૮)

Pearls

 

મુક્તક(૮)

હ્રદયની હવેલી સજાવી તો જો,

સભઓ કવિની ગજાવી તો જો;

ગગનના ઝરૂખે સરેલો ધરા પર,

મળ્યો જે કનકવો ચગાવી તો જો

૧૮-૦૮-૨૦૧૪

ધુપ છાંવ આવતી રહે ખાળી રહ્યા છીએ,

સુખનો વિચાર પ્રેમથી ટાળી રહ્યા છીએ;

ધુફારીઆમ તો કરવા પણ ચાહે છે ઘણું,

જીન્દગી તણી રાહને અમે વાળી રહ્યા છીએ. 

૦૭-૧૧-૨૦૧૩

સમયને ચાહવાથી કદી બાંધી નહીં જવાય,

ભુખને હાંડલામાં કદી રાંધી નહીં ખવાય;

નેતાને અભિનેતા થતા ‘ધુફારી’ જોય છે,

દેખાવ કરવાથી કદી ગાંધી નહી થવાય.

૩૦-૧૨-૨૦૧૩

હેમકુંવર(૩)

MALA

 

 

હેમકુંવર(૩)

(ગતાંકથી ચાલુ)

        બીજા દિવસે ગોદાવરી સાથે હેમકુંવર મગન મહારાજ પાસે ગઇ તો મગન મહારાજે હસીને બંનેને આવકારતા કહ્યું

‘જોડા-મેડ તો બરાબર છે અને બે અઠવાડિયા પછી આઠમનું મુહર્ત સારૂં છે તે દિવસે લગ્ન થાય તો ઉત્તમ જયશ્રી કૃષ્ણ’ કહી બંને કુંડલી સોંપી. મગનને દક્ષિણા આપી બંને સખીઓ ઘેર ગઇ તો કૌસલ્યા હેમકુંવરની ડેલી પાસે ઊભી હતી એણે પુછ્યું

‘સવારના પહોરમાં બંને ક્યાં ગઇ હતી?’

‘ઓલ્યા મગનને ગઇકાલે જોડા-મેડ જોવા કુંડલિયો આપી હતી તેનો જવાબ લેવા’ગોદાવરીએ કહ્યું

‘શું કહ્યું ઓલા મગનાએ?’અધિરાઇથી કોસલ્યાએ પુછ્યું

‘આજે અંધારી આઠમ છે ફરી અજવાળી આઠમના લગ્ન થાય તો ઉત્તમ’હેમકુંવરે કહ્યું

‘અરે!! વાહ….તો કરો તૈયારી’કોસલ્યા અને ગોદાવરીએ કહ્યું

           ગૌરાંગ અને વિશાખાના વેવિશાળ,લગ્ન અને હનિમુન રંગે ચંગે પુરા થયા. ઘેર આવ્યા પછી બીજા દિવસની સવારે નિત્યક્રમથી પરવારી વિશાખા રસોડામાં ગઇ અને બધા માટે કોફી બનાવતી હતી ત્યારે હેમકુંવર સ્નાનથી પરવારી રસોડા તરફ આવી એને કોફી આપતા વિશાખાએ કહ્યું’જયશ્રી કૃષ્ણ મમ્મી’

’જયશ્રી કૃષ્ણ’કહી હેમકુંવર કોફી પીવા લાગી.

‘મમ્મી રસોઇમાં શું બનાવવું છે…મને સાદી દાળ,ભાત,શાક અને ફૂલકા બનાવતા જ આવડે છે બીજુ કશું હું જાણતી નથી’આંખો ઢાળીને વિશાખાએ કહ્યું

‘એટલું આવડે છે ઘણું છે બાકી હું શા માટે છું હું તને બાકીનું બનાવતા શિખવાડિશ’ કહી હેમકુંવર હસી.

      વિશાખા અને ગૌરાંગનો ઘરસંસાર સુપેરે ચાલતો હતો એ જોઇ હેમકુંવર તો ઠીક એની સહેલીઓ પણ ખુશ થતી હતી.બે વરસ ક્યાં વીતી ગયા ખબર ન પડી. શ્રાવણ માસમાં એ જ નંદકિશોર મારાજ શિવપુરાણ વાંચવાનો હતો તે સાંભળી ત્રણેય સહેલીઓ ખુશ થઇ.

                  એક દિવસ આમ તો ડેલીના બારણે ઊભી રહી બંને સહેલીઓની રાહ જોતી હેમકુંવર દેખાઇ નહી એટલે ગોદાવરી અને કૌસલ્યાને નવાઇ લાગી તેથી ગોદાવરીએ સાદ પાડયો

‘હેમલી….હજી ઘરમાં શું કરે છે જલ્દી ચાલ નહીંતર કથા શરૂ થઇ જશે’

‘આવું છું મારી મા આવું છું ખોટી બુમાબુમ નહીં કર’હેમકુંવરે ઝરૂખેથી જવાબ આપ્યો પછી સીડીઓ તરફ વળી પહેલા પગથિયે ઊભી રહી વિશાખાને કહ્યું

‘કેશુ મોદી પાસે રાશન નોંધાવ્યું છે એ આપવા આવે તો બીલ જોઇને પૈસા આપી દેજે અને માલ બરાબર ચેક કરી લેજે એ મુવો હંમેશા ગોટાળા કરે છે ઘણીવાર મોગરની બદલી ફોતરાવાળી દાળ અને બાસમતીના બદલે જીરાસાર ચોખા અળદના બદ્લે મઠ મોકલાવે છે’

‘ભલે મમ્મી આપણા ઘેર શું જોઇએ એ ખબર છે એટલે ખોટો અનાજ હશે તે પાછો મોકલાવી આપીશ.આ લ્યો કપાસની કોથળી’

‘હા…લાવ નહીંતર વાટો શેની બનાવશુ’કહી એક હાથે કપાસની કોથળી અને બીજા હાથે સીડી પર ટેકા માટે બાંધેલું દોરડું પકડવા જતા ન તો કોથળી હાથ આવી ન તો  દોરડું પણ પગ લપસ્યો અને ધડડડ કરતી હેમકુંવર સીધી પડી નીચે.

‘મમ્મી….વિશાખાની ચીસ નીકળી ગઇ આ સાંભળી ગોદાવરી,કોસલ્યા અને ગૌરાંગ શું થયું..શું થયું કરતા દોડ્યા.જમીન પર પડતા હેમકુંવર બેભાન થઇ ગઇ.ગૌરાંગે ડોકટર સુધાકરને ફોન કરી એમ્બ્યુલન્સ મંગાવી અને ક્લિનિકમાં દાખલ કરી.સુધાકરે બધુ ચેક કરી રિપોર્ટ આપ્યો કે

‘નાના મગજને મુઢ માર લાગ્યો છે અને કરોડરજ્જુના ચાર મણકા ખસીને જરા આગળ આવી ગયા છે.મગજને મુઢ માર લાગ્યો છે એટલે હાલ કોમામાં છે આપણને રાહ જોવી પડશે હું મારી બનતી કોશીશ કરીશ.’સાંભળી ગોદાવરી રડી પડી

‘મેં જો બુમાબુમ ન કરી હોત તો આ બનાવ ન બનત’

‘એમાં માશી તમારો શું વાંક થાવા કાળ હતું તે થયું’ગૌરાંગે ગોદાવરીને સાંત્વન આપતા કહ્યું  

        સુધાકરના મત મુજબ હજી ત્રણ ચાર કલાક તો સાચા એટલે ગોદાવરી અને કૌસલ્યાને ગૌરાંગે કહ્યું

‘માશી તમે ઘેર જાવ અને શું રિપોર્ટ આવે છે એ હું તમને જણાવીશ અને વિશાખાને પણ સાથે લઇ જાવ હું અહીં રોકાઇશ’

       ઘણી આનાકાની પછી ત્રણેય ઘેર ગઇ.સારવાર ચાલતી હતી.ત્રીજા દિવસે હેમકુંવર ભાનમાં આવી ત્યારે વિશાખા બાજુમાં બેઠી હતી એને જોઇ હેમકુંવરે પુછ્યું

‘કેટલા વાગ્યા?’એ સાંભળી નર્સ સુધાકરને બોલાવી લાવી.

‘મમ્મી અગ્યાર વાગ્યા છે’વિશાખાએ હેમકુંવરનો હાથ પસવારતા કહ્યું

‘સારી ઊંઘ આવી ગઇ પણ હવે સારૂં લાગે છે.ખાલી પીઠમાં દુખાવો છે’

‘હા કરોડરજ્જુના ચાર મણકા ખસી ગયા છે એટલે પણ રિકવરી સારી છે તમે અહીં આરામ કરશો તો બધું બરાબર થઇ જશે’સુધાકરે હસીને કહ્યું ત્યાં ગૌરાંગ આવ્યો તેને સુધાકરે કહ્યું

‘રિકવરી સારી છે એટલે હવે વાંધો નથી’

‘મમ્મીને ખાવામાં શું આપવું?’ગૌરાંગે પુછ્યું

‘કંઇ પણ તેમને મરજી પડે એ વાંધો નથી’ગૌરાંગની પીઠ થાબડતા સુધાકરે કહ્યું     

‘એલા!! મને ભુખ લાગી છે’હેમકુંવરે ગૌરાંગને કહ્યું

‘મમ્મી શું ખાવું છે બટેટા-પૌવા બનાવી લાવું?’વિશાખાએ પુછ્યું

‘હા…એ બરાબર થશે’કહી હેમકુંવર હસી.

      તે દિવસ સારી રીતે પસાર થઇ ગયો.બીજા દિવસે વિશાખા કોફી અને નાસ્તો લઇ આવી એના સાથે ગોદવરી,કોસલ્યા અને કંકુ મળવા આવી.નાસ્તા-પાણી કરતા હેમકુંવર દરરોજ પ્રમાણે વાતો કરી.અચાનક એની નજર સામે મુકેલા કેલેન્ડર પર ગઇ.

‘આજે તો સોમવાર છે અને આ દવાખાનાનું કેલેન્ડર બુધવાર કેમ દેખાડે છે?’

‘હેમલી તું બે દિવસ બેભાન હતી’ગોદાવરીએ કહ્યું

‘હેં….હે રામ….ત્યારે જ મને લાગ્યું કે જાણે લાંબી ઊંઘ કરી હોય’કહી હેમકુંવર હસી

‘તારી તબિયત સુધરી ગઇ એ જ ઘણું છે પછી સોમવાર હોય કે બુધવાર તને શું ફરક પડે છે એ કહે જોઇએ?’    

‘આજે થયો બુધ,ગુરૂ,શુક્ર,શનિ અને પછી રવિવાર’કહી હેમકુંવરે નિસાસો નાખ્યો

‘કેમ શું થયું મમ્મી કેમ દિવસોની ગણત્રી કરો છો?વિશાખાએ પુછ્યું

‘આજે ઓસામણ ખાવાની ઇચ્છા થાય છે’કહી હેમકુંવર હસી

‘તો આજે ઓસામણ બનાવી લાવું રવિવારે ફરી જમજો ભલે મમ્મી તો હું જાઉ અને ઓસામણની તૈયારી કરૂં’કહી વિશાખા ઊભી થઇ તો ત્રણેય સહેલીઓએ જયશ્રી કૃષ્ણ કહી ઊભી થઇ રજા લીધી.   

      વિશાખા ઘેર આવીને વાસણ મુકી શાક માર્કેટ ગઇ.આખી શાક માર્કેટ ફરી પણ કોઇ પાસે મુળા ન હતા.છેલ્લે બારણા પાસેથી એક શાકની હાથલારી પસાર થતી જોઇ તેના પાસે એક ઝુડી મુળાની જોઇ વિશાખાએ સાદ પાડ્યો’એ જરા ઊભા રહેજો’

         લારીમાંથી મુળાની ઝુડી લઇ કાછિયાને પાંચ રૂપિયા આપ્યા

‘બહેન હજી પાંચ જોઇએ’

‘મુળાની ઝુડીના દશ રૂપિયા?પાંચમાં ગામ આખું આપે છે’

‘બહેન વીસ ઝુડી લઇ આવ્યો હતો….’એ આગળ કંઇ બોલે તે પહેલા વિશાખા બીજા પાંચ રૂપિયા આપી ઝુડી થેલીમાં નાખી રવાની થઇ ગઇ.       

       રસ્તામાં વિચાર કર્યો સારૂં થયું મુળા મળી ગયા નહીંતર ઓસામણમાં મમ્મીને મજા ન આવત.પાંદડા પણ લાંબા ને કુંણા છે તેના મુઠિયા સરસ થશે.ડાંઠા પણ ભલે જાડા રહ્યા પણ કુણા છે તેનો રાઇ મીઠું ઉમેરી કચુંબર સારૂં થશે.ઘેર આવીને હજી તો ડેલી ખોલી ત્યાં ડેલી પાસે ઊભેલી ચતુરાંએ પુછ્યું

‘છોડી સમાચાર થયા હેમુ પડી ગઇ’

‘હા માશી… મને મોળુ થાય છે ચાલો આપણે ઘેર વાત કરીશું’કહી ડેલી ખોલી

‘તે એમ કેમ કરતા પડી ગઇ હેમુ?’ચતુરાએ ફરી પુછ્યું

‘માશી ઘેર ચાલો….એ આગળ કંઇ બોલે ત્યાં કંકુની બુમ સંભળાઇ

‘અલી વિશાખા જો તો ગાય મુળા ખાય છે’એ સાંભળી વિશાખાએ પીઠ ફેરવી જોયું તો પાંદડા ગાયના મોઢામાં હતા વિશાખાએ ઝુડી પકડી ઝાટકો આપ્યો ત્યાં ઝુડી ખુલી ગઇ અને બે પાડ નગરપાલિકાએ ગટર સાફ કરવા ખોલેલ મેઇન હોલમાંથી ગટરના ખાડામાં પડી એક વિશાખાના હાથમાં રહી તે લઇ એ ઘરમાં જતી રહી.એ જોઇ ચતુરાંએ કંકુ સામે જોઇ કહ્યું’આ હેમુની દીકરા વહુ મનતોરી બહુ’

‘ને ચતુરા તું ચિકણી બહુ.હેમુના સમાચાર જાણવાની એટલી બધી તાલાવેલી હતી તો ઓલી ક્યારની કહે છે માશી ઘેર ચાલો ઘેર વાતો કરીશું તો ઘરમાં કાં ન ગઇ?તને તો અહીં જ ઊભા ઊભ જવાબ જોઇએ’કંકુએ કહ્યું તો ચતુરા મ્હોં મચકોડી જતી રહી.

         રસોઇ તૈયાર થઇ ગઇ તો વિશાખા ગૌરાંગ સાથે ક્લિનિકમાં આવી.હેમકુંવર પલંગમાં સુતી ગીતા વાંચતી હતી.ગૌરાંગે ચાવી ફેરવીને પાછળથી પલંગ ઊંચો કરી હેમકુંવરને બેસાડી અને દરદીને જમવા વપરાતી ટેબલ મુકી.વિશાખાએ ટિફીન ખોલી થાળી પીરસીને ટેબલ પર મુકી અને ઓસામણ પિરસ્યો ત્યારે હેમકુંવરના નાકમાં સળવળાટ થયો.નાક અને આંખોના હાવભાવ જોઇ વિશાખાએ પુછ્યું

‘મમ્મી શું થાય છે?’

           હેમકુંવર કંઇ જવાબ આપે એ પહેલા એને જોરથી છિંક આવી અને માથું ટેબલ ઉપર પછડાયું તેને ઊંચુ કરી ગૌરાંગે બુમ પાડી ‘ડોકટર…સાંભળી સુધાકર દોડતો આવ્યો અને હેમકુંવરને તપાસી માથું ધુણાવ્યું એ જોઇ વિશાખાની ચીસ નિકળી ગઇ ‘મમ્મી……’અને એના હાથમાં રહેલ ઓસામણની વાટકી છટકી ને ટેબલ પર પડી તો ઓસામણ બધું હેમકુંવર પર ઢોળાયું અને મુળાનો કટકો હેમકુંવરના હોઠ પર રહી ગયો(સંપૂર્ણ)

 

હેમકુંવર(૨)

MALA

 

હેમકુંવર (૨)

(ગતાંકથી ચાલુ)

બે દિવસ બાદ ગૌરાંગ વિશાખાને ઘેર લઇ આવ્યો ત્યારે એણે સરસ ચુડીદાર ડ્રેસ પહેર્યો હતો.પોની વાળી હતી ભાલમાં સરસ ચાંદલો કરેલો હતો.માથા પર દુપટ્ટો મુકી હેમકુંવરના ચરણસ્પર્શ કરતા કહ્યું’જયશ્રી કૃષ્ણ આંટી’

‘જયશ્રી કૃષ્ણ’કહી હેમકુંવરે વિશાખાને ખભેથી પકડી ઊભી કરી ખાડી પકડી માથું સુંઘ્યુ.ગૌરાંગતો સીધો પોતાના રૂમ તરફ વળ્યો તેને કહ્યું

‘એલા!! વિશાખાને ઘેર લઇ આવ્યો છો તો આપણું ઘર તો દેખાડ’સાંભળી ગૌરાંગ પાછો વળ્યો અને ઇશારાથી કહ્યું ચાલ એ જોઇ હેમકુંવર હસીને રસોડામાં ગઇ.

ઘરમાં બધે ફરીને ગૌરાંગના રૂમમાં આવ્યા.સામે સેલ્ફ પર પુસ્તકો ગોઠવેલા હતા.વિશાખાએ નજર ફેરવી. વી.એસ,ખાંડેકર,આર.વી.દેસાઇ રમણલાલ સોની,સુરેશ દલાલ,ધુમકેતુ.પન્નાલાલ પટેલ,વજુ કોટક.જયંતખત્રી,તે પાછળ સોળ સીડી મુકેલી હતી તે વિશાખા જોતી હતી તો ગૌરાંગે કહ્યું

‘આ બધી રાગની સીડી છે’

‘આ બધી પર રાગના નામ અને સમય લખેલા છે એટલે?’

‘એક દિવસના ત્રણ ત્રણ કલાકના આઠ પ્રહર સવારના છ વાગ્યાથી બીજા દિવસના સવારના છ વાગ્યા સુધી ગણાય.એ દરેક પ્રહરની દોઢ દોઢ કલાકની બે સીડી છે. એના પર લખેલા સમય અનુસાર વગાડો તો તમને આનંદની અનુભૂતિ થાય અને થાય કે ભલે વાગતી,’

‘ને આ બધી કોમેડી ફિલ્મની જ સીડી છે.અંગૂર. પ્યાર કિયેજા, ગોલમાલ. ચિતચોર, ચુપકે ચુપકે,છોટીસી બાત આજની કોઇ નવી ફિલમની નથી?’

‘હવે આજની ફિલ્મમાં હોય છે શું?મારામારી ને ખૂન ફડિયલ જેવો નાયક આઠ આઠ મવાલીઓને ધીબી નાખે એ મને ગમતી નથી’

‘હા એ સાચું છે મવાલી નાયકની મા,બહેન કે તેની પ્રેમિકાને હેરાન કરે અને નાયક વિફરે અને પેલાની ધોલાઇ કરે એમજને?’

‘ત્યારે બીજુ શું?’

‘તો જોકસની પણ સીડી હશે’

‘હા એક શહાબુદીન રાઠોડની રાખી છે બાકી તો આપણને ગદબદિયા કરી હસાવતા હોય એવા છે જે નથી રાખી.હા સાત સીડી મરાઠીના ખ્યાતનામ કલાકાર દેશપાંડેની છે પણ એ તારા શી કામની મરાઠી તો તને સમજાય નહી બરાબર?’

‘હું મરાઠી જાણું છું’વિશાખાએ કહ્યું તો ગૌરાંગને નવાઇ લાગી

‘તું….. મરાઠી જાણે છે? એ વળી તું ક્યાં શીખી?’

‘મેં કોલેજ મુંબઇમાં મામાના ઘેર રહીને કરી.કોલેજમાં મારી ત્રણ મરાઠી સહેલીઓ હતી તેમના સાથે હિન્દી-મરાઠી મિક્સ ભાષામાં વાત કરતી હતી.શ્રીલેખાએ મારી ભાષા સુધારી તેં હિન્દીમાં આમ કહ્યું તો મરાઠીમાં આમ બોલાય.મને મરાઠી શિખવાડતા એ ગુજરાતી શીખી ગઇ એ બોલતી હોય તો કોઇ એમ ન કહી શકે કે આ મરાઠણ હશે’

‘ઓહો!! તો ટીચર સારી હતી એમને?’

‘હા’

‘તો એમ કર દેશપાંડેની એક સીડી લઇ જા સાંભળજે તને મજા આવશે’

હેમકુંવર રૂમ બહાર ઊભી રહી બધું સાંભળતી હતી.બંને જુવાનિયા એકલા હતા પણ અધિરાઇ.આછલકાઇ કે એક બીજાને આશ્લેષમાં લેવું એવું કશું પણ ન થયું. હેમકુંવરે બહારથી સાદ પાડ્યો

‘હવે કોફી ત્યાં લાવું કે અહીં…..’

હેમકુંવર આગળ કશું કહે તે પહેલા બંને રૂમની બહાર આવ્યા અને કોફીના મગ ઉપાડયા.કોફી પીને ગૌરાંગ પોતાના રૂમમાં જતો રહ્યો અને વિશાખા ખાલી મગ લઇ રસોડા તરફ વળી તો હેમકુંવર એના પાછળ જઇ પુછ્યું

‘આ મારો નંગ તને ગમે છે?’તો વિશાખાએ હેમકુંવર તરફ જોયું

‘આ શું છે કે પુછી લેવું સારૂં પછી છોકરા-છોકરીના માવતર તૈયારીમાં પડે અને ખરે ટાંકણે બંને કહે અમે તો ખાલી….ઓલ્યું અગ્રેજીમા શું કહે છે…? હાં વી આર જસ્ટ ફ્રેન્ડ.હવે તું હા પાડે તો અમુભાઇને વાત કરૂં….કરૂં?’વિશાખાએ માથું હલાવી હા પાડીને ગૌરાંગના રૂમમાં જતી રહી.(ક્રમશ)

સાંજે કીડિયારો પુરવામાં ત્રણેય સહેલીઓ ભેગી થઇ ત્યારે હેમકુંવરે વિશાખા અને ગૌરાંગની બધી વાત કરી તો બંને સખીઓ રાજી થઇ.

‘તો કાલે આપણે અમુભાઇ પાસે માંગુ નાખવા જઇએ’હેમકુંવરે કહ્યું

‘અમારામાંથી એક સાથે ચાલે તીન તિગડમ્‍ કામ બિગડમ્‍’ગોદાવરીએ કહ્યું

‘એમ ત્રગાઠિયો ક્યાં કરવો છે ચોથી ઓલી કંકુડી છે ને એને ઘેર બોલાવીને બધી વાત કરૂં છું અર્ધા કલાકમાં એનું કંઇ ખાટું મોળું નથી થવાનું’હેમકુવરે કહ્યું

કંકુ હમકુંવરની પડોસણ હતી.આમ તો એ પણ ગોદાવરી અને કૌસલ્યા જેમ બધીની સહેલી હતી પણ એને બે પોત્રા અને એક પોત્રી સાચવવાની જંજાડ હતી.તે ઉપરાંત તેની પુત્ર વધુ બે દિવસ સાજી તો ચાર દિવસ માંદી રહેતી હતી.પુત્ર વધુ બિચારી હંમેશા રડીને કહેતી

‘બા…મારે તમારી સેવા કરવી જોઇએ તે કરતી નથી ઉલટાનું હું અભાગણી તમારી પાસે સેવા કરાવીને પાપના પોટલા બાંધુ છું’

‘હોય દીકરી વિધાતાએ મારા કરમ જ એવા લખ્યા છે તેમાં તારો શો દોષ?’

‘કંકુ જરા ઘેર આવજેતો તારા જેવું કામ છે’હેમકુંવરે ઝરૂખે ઊભી સાદ પાડ્યો.

કંકુ હેમકુંવરના ઘેર ગઇ તો એને ચ્હા પિવડાવીને હેમકુંવરે ગૌરાંગ અને વિશાખાની બધી વાત કરી કહ્યું

‘કાલે અમુ અમદાવદી પાસે વિશાખાના હાથનું માંગુ નાખવા જવું છે તો ગોધી ને કોસી ભેગી તું પણ ચાલજે.’

બીજા દિવસે નક્કી થયા મુજબ નવ વાગે ચારેય સાહેલીઓ અમુ અમદાવાદીને મળવા ગઇ.ઘરના બારણા ખુલ્લા હતા અને અમુ બારણા સામે જ મુકેલા સોફા પર બેસી છાપું વાંચતો હતો.કૌસલ્યાએ બેલ વગાડી તો છાપામાંથી ઉચું જોયા વગર અમુએ કહ્યું

‘બારણા ખુલ્લા છે’સાંભળી ચારેય સહેલીઓ મલકી તો ગોદાવરીએ ફરી બેલ વગાડી

‘અરે….બારણા…ખુલ્લા….’કહેતા અમુએ ઉચું જોઇ કહ્યું ‘ઓહો…આવો…આવો’

‘બારણા ખુલ્લા છે એ અમે પણ જોયું અને સાંભળ્યું પણ કોઇ કહે નહીં આવો તો કેમ અવાય?’મલકીને કંકુએ કહ્યું

‘હેં…હા…હા આવો આવો બેસો’હસીને અમુએ કહ્યું પછી રસોડા તરફ જોઇ સાદ પાડ્યો ‘એ…સાંભળો છો વિશાખાની મા મહેમાન આવ્યા છે’

‘મેં કંકુબેનનો અવાઝ સાંભળ્યો’કહી સુંદર રસોડામાંથી બહાર આવી બધા તરફ જોઇ ને કહ્યું’જયશ્રી કૃષ્ણ’

‘જયશ્રી કૃષ્ણ’

‘તે શું મારા અહોભાગ કે તમને ચારેયને આજે ફૂરસદ મળી ગઇ?’બધાને પાણી આપતા સુંદરે પુછ્યું

‘હા..આતો શું છે કે યોગાશ્રમમાં કથા ચાલતી હતી એટલે નીકળાયું નહીં આજે થયું ઘણા દિવસથી સુંદરબેનને મળ્યા નથી તો ચાલો મળી આવીએ’કંકુએ બધા વતી

જવાબ આપતા કહ્યું

‘સારૂં એમ તો એમ આવ્યા તો ખરા’ખાલી ગ્લાસ ઉપાડતા સુંદરે કહ્યું

ઘરની બેલ વાગી ત્યારે વિશાખા રસોડામાં હતી.એણે જટપટ ચ્હા-કોફી બનાવી અને ચ્હા ઉકળતી હતી એ દરમ્યાન બધા માટે નાસ્તો કાઢ્યો એ જોઇ સુંદર ખુશ થઇ ગઇ. એક ટ્રેમાં ચ્હા-કોફીના કપ અને નાસ્તાની પ્લેટ મુકી વિશાખા રસોડાના બારણા પાસે ઊભી રહી.

‘આમ ખોડાઇને શું ઊભી છો જા બહાર આપી આવ’સુંદરે વિશાખાના ખભે ધબ્બો મારતા કહ્યું

વિશાખા નાસ્તાની ટ્રે મુકી રસોડામાં જતી રહી તો અમુએ  ટ્રેમાંથી બધા સામે ચ્હા-કોફીના કપ અને નાસ્તાની પ્લેટો સરકાવતા કહ્યું’નાસ્તો કરો’

નાસ્તા-પાણી થઇ ગયા તો કંકુએ વાત કરવાની શરૂઆત કરી

‘આ હેમકુંવરનો નંગ તમારી દીકરીને લઇ ફરે છે જો તમે રજા આપો તો……

‘આપી આપી આજથી નહીં આ ઘડીથી તમને આપી’કંકુની વાત વચ્ચેથી જીલતા અમુએ હસીને કહ્યું પછી સુંદર સામે જોયું તો સુંદરે માથું હલાવી હામી ભરી.

‘ઊભા રહો હમણાં જ બધાનું ગળ્યું મોઢું કરાવું…અરે વિશાખા ઓલ્યો ગુલાબપાકનો ડબરો લાવજે તો’અમુએ કહ્યું

ગુલાબપાકના ડબરામાંથી અમુ,સાકર અને ચારેય સહેલીઓએ અરસ પરસ  બટકા ખવડાવ્યા,અમુ વિશાખાની કુંડલી લઇ આવ્યો તે હેમકુંવરને આપતા કહ્યું

’તમે તમારી રીતે જોડા-મેળ અને મુહર્ત જોવડાવી લેજો અને મને જણાવજો હું તમારા ફોનની રાહ જોઇશ’

ચારેય સહેલીઓએ સુંદર સાથે થોડી અલક મલકની વાતો કરી ખુશ થતી વિદાય થઇ. હેમકુંવરે ઘેર આવી ગૌરાંગની કુંડલી લઇને મગન મહારાજ પાસે ગઇ અને બંને કુંડલીઓ સોંપતા કહ્યું‘હું કાલે આવીશ ત્યાં સુધી તમે તમારી ફુરસદે જોડા-મેડ અને લગ્નનું મુહર્ત જોઇ રાખજો.’(ક્રમશ)

હેમકુંવર

MALA

હેમકુંવર

         આજે રવિવાર હતો.ગૌરાંગે બાઇક બારે કાઢી કિક મારી તેનો અવાઝ સાંભળી હેમકુંવર ઝરૂખામાં ઊભી રહી પુછ્યું

‘એલા…કઇ બાજુ જાય છે?’

‘આજે શશાંકનો બર્થ-ડે છે તો તેના માટે પ્રેઝન્ટ લેવા જાઉ છું કેમ શું કામ હતું?’

‘ઓલ્યા કેશુમોદીની દુકાને જઇ પુછજે રાશન મોકલવાનું મુહર્ત કયારે છે?’

‘રાશનનું વળી મુહર્ત?’  

‘નહીંતર શું? કાલે લખાવ્યું ત્યારે મને કહ્યું બેન તમે ઘેર પહોંચો તમારી પાછળ જ

 મારો માણસ આવે છે અને માલ પહોંચાડી જાય છે તે મુવો હજી આવે છે.પાછી ખાટલે મોટી ખોટ આજે ઓસામણ બનાવવું છે પણ તે માટે જોઇતી તુવેરદાળ કયા?

‘ભલે કહું છું’કહી ગૌરાંગ રવાનો થયો હજી ગલીના વણાંક ઉપર જ હતો ત્યારે તેને કેશુ મોદીનો માણસ સાઇકલ પર આવતો દેખાયો.

‘ચાલો આ ધક્કો તો બચ્યો’ગૌરાંગ ગણગણયો.

           હેમકુંવર પરણીને આ ઘરમાં આવી તેથી પહેલા આ ઘરમાં રવિવારે ફૂલકા,કઠણ દાળ,શાક,ભાત ને ઓસામણ રંધાય એવો નિયમ આજ દિવસ સુધી અકબંધ હતો. ગૌરાંગ મોટી બજારમાંની એક પુસ્તક વિક્રેતાની દુકાન પાસે બાઇક ઊભી રાખી ને અંદર દાખલ થયો.સેલ્ફ પર મુકેલા પુસ્તકો પર નજર ફેરવતા તેની નજર ‘મુનસી પ્રેમચંદકી કહાનિયાં’પર પડી તે ઉપાડવા હજી ત આંગળી આગળ કરે તે પહેલા એક બંગડિયો વાળો હાથે તે ઉપાડી લીધી.ગૌરાંગે પેલી યુવતી સામે જોયું તો એ મલકી.હશે ચાલો મનમાં કહી ગૌરાંગ આગળ ચાલ્યો ત્યાં તેની નજર ‘શરદ જોશીકી કહાનિયાં’પર પડી આ ઠીક રહેશે વિચારી એ ઉપાડવા જાય ત્યાં એ પણ પેલી યુવતીએ ઉપાડી લીધી તો ગૌરાંગે પુછ્યું

‘આ બંને પુસ્તકો તમને જોઇએ છે?’

‘હા…કેમ?’

‘આ…તો મારે મારા મિત્રને એક પુસ્તક પ્રેજન્ટ આપવું હતું એટલે પુછું છું’

     પેલી યુવતીએ બંને પુસ્તકો બંને હાથમાં પકડી એક નજર બંને પર ફેરવતા કહ્યું

‘એમ કરો ‘મુનશી પ્રેમચંદ હું રાખું છું તમે ‘શરદ જોશી’રાખો કહી એ પુસ્તક ગૌરાંગને આપ્યું.બંને કેશ કાઉન્ટર પર આવ્યા.દુકાનદાર ગૌરાંગને પુસ્તકની કિંમત જણાવે એ પહેલા ગૌરાંગે ’એક મિનીટ’કહી દુકાન બહાર આવ્યો અને બાઇકના ખાનામાંથી

એક કવર લઇ આવ્યો તે પુસ્તક પર મુકી કહ્યું’પ્લીઝ આને ગિફ્ટ-પેક કરી આપો’

               દુકાનદારે ગિફ્ટ-પેક કરી તેના પર એક સ્ટિકર ચોડી આપ્યું જેના પર ગૌરાંગે લખ્યું શશાંક સોમપુરાને ગૌરાંગ દવે તરફથી સપ્રેમ ભેટ વાંચી યુવતીએ કહ્યું

‘ગૌરાંગ દવે…હું વિશાખા જોશી’કહેતા હાથ લાંબો કર્યો બંને હસ્તધુનન કરી મલક્યા અને સાથે જ દુકાનમાંથી બહાર આવી પોતાની બાઇક તરફ વળ્યા અને ચાલુ કરી ઉત્તર-દક્ષિણ ચાલ્યા ગયા.

                  હેમકુંવર અને ગૌરાંગ સિવાય ઘરમાં અન્ય કોઇ સભ્ય ન હતું.એક બાઇ ઘરની સાફ સફાઇ અને વાસણ ઉટકી જતી હતી.કપડા વોશિન્ગ-મશીનમાં ધોવાતા હતા.મા-દીકરાની રસોઇ ને સિવાય હેમકુંવરને ફુરસદ જ ફુરસદ જ હતી.તેવી જ એની બે સહેલીઓ ગોધી(ગોદાવરી) અને કોસી(કૌસલ્યા).ગોદાવરીની બે સમજુ દીકરા    

વહુ ગોદાવરીને કંઇ કરતા કંઇ કરવા ન આપે તો કૌસલ્યાની એક દીકરા વહુ,એક કુંવારો દીકરો અને એક કુંવારી દીકરી એને કશું કરવા ન આપતા. ત્રણે સહેલિયો

સવારના નવ થી અગ્યાર ગૌ-સેવા આશ્રમમાં કથા સાંભળવા જતી હતી.સાંજે પાંચ વાગે એક વડના ઝાડ પાસે કીડિયારો પુરી બીજી છ સાત સ્ત્રીઓ આવતી હતી તેના સાથે બેસીને ભજન કરતી હતી.

              વિશાખા ને ગૌરાંગ અલપ ઝલપ મળી જાય ત્યારે બંને પોતાની બાઇક પર લોંગ ડ્રાઇવ પર જતા અને રસ્તામાં આવતી મઢુલી જેવી હોટલમાં કોફી પીતા અને વાતો કરતા હતા.

           પુરૂષોત્તમ મહિનો બેઠો તે પહેલા ખબર પડી કે,યોગાશ્રમવાળાએ ગાંડલથી નંદકિશોર મહારાજને ખાસ બોલાવ્યા છે એ વિષ્ણુપુરાણ વાંચવાના છે એ જાણી ત્રણે સહેલીઓ આનંદિત થઇ.પુરૂષોત્તમ મહિનામાં રોજ સવારે અંધારામાં ત્રણે સહેલીઓ દરિયામાં સ્નાન કરવા જતી હતી.સ્નાન બાદ ત્યાં બેસતી એક ગોરાણી પાસે બેસી પુરૂષોત્તમ માસની વાર્તાઓ સાંભળી દક્ષિણા આપી ઘેર આવતી.નવથી અગ્યાર વિષ્ણુપુરાણ સાંભળવા જતી.હેમકુંવર સાથે કપાસ લાવતી તેમાંથી ત્રણેય વાટો બનાવતી અને કથા સાંભળતી.

‘તારો દીકરો કોઇક છોકરીને સાથે ફેરવે છે’એક દિવસે સાકરે આવીને હેમકુંવરને કહ્યું

‘હોય જુવાનિયા સાથે ફરે તેથી શું?’હેમકુંવરે સાકરની વાતને મહત્વ ન આપ્યું

‘હું ગૌરાંગને કહીશ હવે સાકરને બાઇક પર ફેરવે’ગોદાવરીએ કહ્યું

‘ગૌરાંગની બાઇક પર પાછળ સાકર બેઠી હોય તો કેવી લાગે હેં હેમુ?’કૌસલ્યાએ પુછ્યું તો ગોદાવરીએ વાત સાંધતા કહ્યું

‘તું ઓલી જીન્સની પેન્ટ અને ટી-શર્ટ પહેરીને બેસજે હં કે?’પછી ત્રણેય હસી

‘ગોધી વાયડી ન થા’કહી સાકર જતી રહી.

      બે દિવસ પછી સાકર એ ત્રણેય સહેલીઓ પાસે આવી

‘પેલી છોડી અમુ અમદાવાદીની છે’સાકરે કહ્યું.

‘એમ…? હશે…’હેમકુંવરે ફરી વાતને મહત્વ ન આપ્યું

‘તારા પેટનું તો પાણી પણ નથી હાલતું અમદાવાદીનો ભરોસો ન થાય ઓલી કહેવત છે અમદાવાદી હરામજાદી’સાકરે મ્હોં મચકોડીને કહ્યું

‘અરરર…કોક અમદાવદી માટે બધા અમદાવદીને ગાળ ન અપાય મારી મા’હેમકુંવરે સાકરને વારતા કહ્યું

‘અમુ અમદાવાદીની દીકરી તો વિશાખા’ગોદાવરીએ કહ્યું

‘તું ઓળખે છે…?’હેમકુંવરે પુછ્યું

‘હા…એ મારા નાની દીકરા વહુની સહેલી થાય બંને એક જ સ્કૂલમાં ભણતી હતી.મારી દીકરા વહુ દશમીમાં હતી ત્યારે વિશાખા બારમીમાં હતી.બારમી પછી વિશાખા મુંબઇ ભણવા જતી રહી.છોડી તો બહુજ સાણી,સમજુ અને રૂપાળી છે’ગોદાવરીએ કહ્યું

‘એમ તો કારેલા પણ ડીઠે રૂપાળા લાગે પણ કોઇ ખાય નહી’સાકરે કહ્યું

‘સાકરી તું પણ કંઇ ઓછી રૂપાળી નથી’સાકરના પીઠમાં ધબ્બો મારતા કૌસલ્યાએ કહ્યું તો સાકરની કમાન છટકી

‘એટલે હું કારેલો એમને?’

‘અમે નથી કહેતા તું કહે છે’ગોદાવરીએ કહ્યું

‘સાકર તું કથા સાંભળવા આવે છે કે ગામની કથા સંભળાવવા આવે છે?’આટલી વારથી ચુપ બેઠેલી હેમકુંવરે પુછ્યું

‘તમારા સાથે વાત કરવાનો કશો અર્થ નથી’કહી સાકર મ્હોં મચકોડી જતી રહી.

‘આ સાકર ગૌરાંગની આટલી બધી ફિકર કેમ કરે છે?’હેમકુંવરે પુછ્યું

‘અરે…!! સાકરની એક દીકરી છે…નયના…એના પગમાં પદમ છે,મોટી ચક્કર ચલી છે’કોસલ્યાએ કહ્યું

‘એટલે…?’હેમકુંવરે પુછ્યું

‘નયનાની સગાઇ એક મોટા કુટુંબમાં થઇ હતી.છોકરો કેવો સીધો સાદો અને સમજુ હતો અને ઘર પણ ખાનદાન પણ નયના જેનું નામ એ કોઇ બીજા સાથે રખડતી હતી.નયનાના સાસરા પક્ષમાં આ વાતની ખબર પડી એટલે સગાઇ તોડી નાખી. સાકરે પણ રૂબાબથી કપડા દાગિના અને સગાઇની વીંટી એમ કહીને પાછી આપી દીધી કે,તમે સગાઇ તોડી નાખી તેથી મારી દીકરી કંઇ કુંવારી નહીં રહી જાય એના માટે એક કરતા એકવીસ મળી રહેશે.વાત ગામમાં ફેલાઇ ગઇ અને હવે નયનાને કોઇ ઉપાડતું નથી અને સૌથી મોટી વાત જેના સાથે રખડતી હતી તેના પણ લગ્ન થઇ ગયા.’કૌસલ્યાએ કહ્યું તો હેમકુંવર હસી

‘રખે એ ગૌરાંગને ભટકાડવાનું ષડયંત્ર રચે છે’ગોદાવરીએ કહ્યું

‘મને પણ એમ જ લાગે છે’કૌસલ્યાએ કહ્યું

‘મુળ તો દુઃખે છે પેટ અને કુટે છે માથું’ગોદાવરીએ કહ્યું

‘મુકો ખોટી પંચાત કથા સાંભળો’હેમકુંવરે કહ્યું

            એક દિવસ વિશાખાની બાઇક બગડી ગઇ એટલે એ ગૌરાંગની બાઇક પર જીન્સની પેન્ટ ટી-શર્ટ અને સ્કાર્ફથી બાંધેલા ખુલ્લા વાળ સાથે ગૌરાંગને ખભે હાથ રાખી બેઠી હતી તે દૂરથી હેમકુંવરે જોયું તો એ એક દુકાનમાં સરકી ગઇ.બાઇક

દુકાન પાસેથી પસાર થઇ ત્યારે હેમકુંવરે વિશાખાને બરોબર જોઇ.બપોરે ગૌરાંગ ઘેર આવ્યા જમ્યા બાદ મા-દીકરો સામ સામે સોફા પર બેઠા

‘એલા…જે છોડીને સાથે ફેરવે છે એને એક દિવસ ઘેર લઇ આવ’હેમકુંવરે કહ્યું

‘કઇ છોડી મમ્મી…?’અજાણ થવાના ડોળ સાથે ગૌરાંગે પુછ્યું

‘કેટલિકને ફેરવે છે…? હજી બીજી બે-ચાર છે કે?’હેમકુંવરે આંખ જીણી કરીને પુછ્યું

‘શું વાત કરે છે મમ્મી હવે એક જ તો છે’ગૌરાંગે અવઢવમાં અટવાઇને કહ્યું

‘તો એ એકને ઘેર લઇ આવ તો હું પણ જોઉ’(ક્રમશ)

              

મહેમાન ગતિ

machhar

 

 

 

‘મહેમાનગતિ’

જિન્દગી ભર નહીં ભુલુ એ સન્માનની રાત;

મિત્રની જાનમાં આવી થયો મહેમાનની રાત,

જિન્દગી ભર નહીં ભૂલું……

હાય એ ભાલથી ભીંતે ઉતરતા માંકડ(૨);

ઓશિકે ગાદલે સંતાવા સરકતા માંકડ,

લોહી તરસ્યા તણાં(૨)

શોણિતપાનની રાત….જિન્દગી ભર નહીં ભૂલું

પવનના અશ્વ દોડ્યા ને ખુલી ગઇ બંધ બારી;

નદીના પુર જેવી ઉડતી મચ્છર સવારી,

ચોતરફ ઉડતા ગાતા (૨)

ગણગણ ગાનની રાત….જિન્દગી ભર નહીં ભૂલું

કટક તૂટયું અને જયાં બેસતું એ ત્યાં જ કરડે(૨);

ગાલપર,કાનપર કે હાથપર તો કોઇ બરડે,

તીખી તલવાર સમ એ શુંઢના (૨)

સંધાનની રાત…. જિન્દગી ભર નહીં ભૂલું

સેજ છોડી ને ‘ધુફારી’ ઊભો થયો;

ઓઢી ચોફાર ને રાહ એ જોતો રહ્યો,       

રાત આ વિતે થસે(૨)

આઝાનની રાત….જિન્દગી ભર નહીં ભૂલું

૧૧-૦૬-૨૦૧૪