એ જરા ગાંડી હતી

manchali

એ જરા ગાંડી હતી

એ મને ક્યાંથી મળી’તી એ કશું કહેવાય ના;

આંખથી આંખો લડી’તી એ કશું કહેવાય ના

હું હતો ઉત્તર તરફથી એ દક્ષિણથી આવતી;

કેમ એ પાછી વળી’તી એ કશું કહેવાયના

Continue reading

કાળું કલંક (૨)

khuwo

 કાળુ કલંક(૨)

        (ગતાંકથી ચાલુ) બીજા દિવસે કામ અંગે કપુરચંદ દામનગર ગયો અને તલકસી ઓફિસનું કામ કરતો હતો.કપુરચંદ પીઠ પાછળ રાખતો એ ચોડાયેલો ઓશિકું થપથપાવી સરખું કરી ગોઠવતા ઓશિકું મુકવાના જગા તળે ગાદલા હેઠળ કશુંક છુપાવેલું છે એવું લાગતા ગાદલો ઉંચો કર્યો તો એક ડાયરી  હાથ લાગી. પાના ઉથલાવતા તલકસીની આંખ ખુલ્લી રહી ગઇ તેનો આશ્ચર્યથી મોઢા પર રહી ગયેલો હાથ જોઇ ત્યાં આવેલા ઠાકોર સાહેબે પુછ્યું

‘શું વાત છે તલકસી….?’ કહી તલકસીના હાથમાંથી ડાયરી લઇ લીધી પાના ફેરવતા એમને કંઇ સમજાયું નહી એટલે પુછ્યું

‘તલકસી શું છે આમાં એવું કે તને આશ્ચર્ય થયું?’

‘ઠાકોર સાહેબ આ બહુ મોટું કૌભાંડ છે પણ તે જાણવા હું આપને જણાવું એવા પગલા લેવા જોઇશે”

‘હા બોલ હું શું કરૂં…?’

તલકસીએ પ્લાન સમજાવ્યો અઠવાડિયા પછી એક સાંજે દામનગરથી આવેલા કપુરચંદને ઠાકોર સાહેબે બોલાવ્યો

‘હુકમ..બાપુ…’બહુ નમૃતાથી હાથ જોડી કપુરચંદે કહ્યું તો ઠાકોર સાહેબ મનોમન બોલ્યા માળા હાળા ગિલિન્ડર લુચ્ચા શિયાળ અભિનય તો સારો કરે છે.

‘કપુરચંદ આ દામનગર જઇએ છીએ ત્યારે હોટલમાં ઉતારામાં મને મજા નથી આવતી મને થાય છે કે,એક બંગલો દામનગરમાં ખરિદી લીધો હોય તો કેમ?’

‘વિચાર ખોટો નથી બાપુ…’

‘તો પછી કાલે જ ઉપડી જાવ દામનગર અને શોધ શરૂ કરો ભલે અઠવાડિયું રહેવાનું થાય પણ નક્કી કરીને આવજો…’

‘હુકમ બાપુ હું કાલે જ જાઉ છું અને આપના માટે બંગલાની શોધ કરૂં છું’

       એક અઠવાડિયું બાપુના ખર્ચે મોજ મજા અને વધારામાં પોતાનો દામનગરમાં આવેલ બંગલો બાપુને મ્હોં માગ્યા દામથી પધરાવી શકાશે એવા વિચાર ઘડતો કપુરચંદ પોતાના આસન પર આવ્યો પણ તલકસી પર પોતાની ખુશી જાહેર ન થઇ જાય તેથી મ્હોં ગંભીર કરી માથું ખંજવાળતો પોતાની બેઠક પર બેઠો તો…

‘શું થયું કેમ આમ મુંઝાયેલા લાગો છો સાહેબ?’મનમાં બધુ સમજતા તલકસીએ છતા પુછ્યું

‘આ દામનગર અને ધરમપુર વચ્ચે ધક્કા ખાતા થાકી જવાય છે હજી આજે જ દામનગર થી આવ્યો ને પા્છું કાલે જવાનું તે પણ જ્યાં સુધી કામ ન પતે ત્યાં સુધી ત્યાં રકાવાનું’નિસાસોનો અભિનય કરતા કપુરચંદે કહ્યું

‘એવું તે શું કામ પડ્યું હું કશી મદદ કરી શકું?’

‘ના આતો મારે જ પાર પાડવું પડશે’

‘પણ શું કંઇક સમજાય એવું કહોને..’તલકસીએ મમરો મુક્યો

‘આ બાપુને હવે હોટલમાં રહેવું નથી ગમતું એટલે દામનગરમાં તેમના માટે બંગલો શોધવાનો છે’

‘હં…હં…’

‘હું કાલે જ ફરી દામનગર જાઉ છું એકાદ અઠવાડિયું લાગશે તો તમે ઓફિસ સંભાળજો’કહી કપુરચંદ ઘેર ગયો અને પોતાના નવા પ્લાનના પ્યાદા ગોઠવવા લાગ્યો.

*****

Continue reading

કાળુ કલંક

khuwo

કાળુ કલંક

           શિવાંગીને કોલેજમાં વેકેશન પડી ગયું એની ખુશાલી મનાવવા સખી વૃંદ ભેગી મળી હતી.ખાણી પીણી દરમ્યાન ક્યાંક ફરવા જવાનો વિચાર ચાલતો હતો તો શિવાંગીએ સજેશન કર્યું કે,ચાલો આ  વખતે મારા ગામ ધરમપુર જઇએ ત્યાં ગામડાની ખુલ્લી હવા અને સિઝનમાં પાકતા ઠાકોરની વાડીના તાજા ફળો ખાવાનો આનંદ અનેરો હશે અને નક્કી થયા મુજબ સૌ ધરમપુર જવા રવાના થયા.

         ધરમપુરમાં શિવાંગીના વિધુર પપ્પા કપુરચંદ ધરમપુર ઠાકોરના કારભારી હતા તેના બંગલા પાસે ગાડી ઊભી રહી તો સૌથી પહેલા શિવાંગી ‘પપ્પા…પપ્પા કરતી ઘરમાં દાખલ થઇ તો સામે ઘરનો નોકર શિવરાજ દોડતો બહાર આવ્યો

‘અરે…શિવુ બેટા તું……સાહેબ તો ઓફિસના કામે દામનગર ગયા છે….ચાલ તારો રૂમ મેં બે દિવસ પહેલા જ સાફ કરાવ્યો છે અને મહેમાનના રૂમ પણ સાફ કરાવેલા છે ચાલો…’કહી શિવરાજ ચાવીનો ઝુડો લઇ આગળ ચાલ્યો.બધાએ પોતાના સામાન ગોઠવી ફ્રેશ થઇ ચ્હા નાસ્તો કર્યો અને ફરવા નિકળ્યા.જયારે ઠાકોર સાહેબની વાડી તરફ જતા હતા ત્યારે રસ્તામાં આવતો કુવો નજીક આવતા એકાએક દુર્ગંધ આવવા લાગી. સૌએ પોતાની પર્સમાંથી હેન્કી કાઢી નાક આગળ દાબી સખી વૃંદમાંથી મંદિરાએ પુછ્યું

‘શિવાંગી આ દુર્ગંધ……’

‘ઓલ્યા હાવડ કુવામાંથી આવતી લાગે છે.અસલમાં તો એક વખત દુષ્કાળમાં હમણાના ઠાકોરના બાપુજીએ આ કુવો ખોદાવેલો અને આ કુવામાંથી ગામ આખું પાણી ભરતું પણ એક વખત લડતા બે આખલા આ કુવામાં પડીને મરી ગયા ત્યારથી દુષિત થયેલું પાણી કોઇ પીતું નથી.હવે બધા ઠાકોરની વાડીના કુવામાંથી પાણી ભરે છે. કદાચ કોઇ જાનવર પડીને મરી ગયું હશે તમે બધી અહીંજ રહો હું જઇને જોઇ આવું’

          શિવાંગીએ તેમને ત્યાં જ ઊભા રાખી પોતાની પર્સમાં રાખેલ હેન્કી પર પર્ફ્યુમ છાંટી નાક પાસે રાખી ને કુવા તરફ આગળ વધી અને કુવામાં લટકતી ત્રણ લાશ જોઇ ‘હાય રામ…..’કરતા બેબાકળી ત્યાં જ ફસળાઇ પડી બેહોશ થઇ ગઇ. તરત જ બધી સહેલીઓ ત્યાં દોડી અને કુવા અંદરનું દ્રષ્ય જોઇ હેબતાઇ ગઇ.બે સખીઓ મંદીરા અને વિશાખાએ શિવાંગીને ઉપાડીને રસ્તા પરના વડના ઓટલા પર સુવાડી અને આમ તેમ જોવા લાગી ત્યાં પાણી ભરી આવતી એક પનિહારીને ઊભી રાખી પાણી માંગી શિવાંગીના ચહેરા પર છાંટયું. શિવાંગીને જરા ભાન આવતા પનિહારીએ પુછ્યું

‘હું થયું….તું તો ઓલ્યા કપુરીયાની છોડીને…?’

‘હા…માસી ઓલા કુવામાં ત્રણ લાશ લટકે છે એ જોઇ ગભરાઇને હું બેભાન થઇ ગયેલી…’શિવાંગી એ કુવા તરફ ઇશારો કરી કહ્યું

‘હેં શું વાત કરો છો….’બેડું ઓટલા પર મુકીને પેલી પનિહારી કુવા તરફ ગઇ અને કુવામાં જોઇ તરત પાછી ફરીને કહ્યું ‘આ તો ઓલ્યા જેસંગની ઘરવાળી સોમી અને એની બે છોરાઓ છે’

Continue reading

વસંતની અસવારી

f-27

વસંતની અસવારી

(રાગઃ બહાર)

આવી વસંતની અસવારી……(૨)

નવપલ્લવિત થઇ વનારા ઝુમે (૨)

મધુકર ભમતા ક્યારી ક્યારી…..આવી વસંતની

Continue reading

કાગડો કાળો

કાગડો કાળો

રાતનો કટકો ખોવાયો કાગડો થઇ ગયો કાળો

કાગડો જોઇ ફફડી કબુતર છોડી ચાલ્યો માળો

ચોખા ચણતી ચકલી કેરા ચાંચથી પડયો દાણો

તાકમાં બેઠી સમડી જોઇ જીવલે માર્યો પાણો

આંબા ડાળે પોપટ  ખાતો લીલું મરચું તીખું

Continue reading

ઉત્સવ (૨)

fatakada

ઉત્સવ (૨)      

(ગતાંકથી ચાલુ) આખર મોહિતે સોફિયા સાથે આર્ય સમાજ વિધિ મુજબ મિત્રોની હાજરીમાં લગ્ન કરી લીધા. કૌટુંબિક વ્યક્તિ તરિકે પ્રથા અને સગુણા હાજર હતા.સોફિયા એક ફ્લેટમાં એકલી જ રહેતી હતી તેમાં મોહિત અને સોફિયાએ પોતાનો ગૃહસંસાર શરૂ કર્યો. દર રવિવારે પ્રથા મંદિર જવાના બહાને મંદિરમાંથી પાછા વળતા અચૂક સોફિયાને મળવા આવતી.સગુણા પણ કોઇ પણ બહાને સોફિયાને મળવા આવતી પરંતુ ઘેર પાછા વળતા એનું મન ખિન્ન થઇ જતું કે આવી સંસ્કારી અને સુંદર વહુને એ પોતાના પુત્રના ઉગ્ર સ્વભાવને લીધે ઘરમાં રાખી નથી શકતી.સોફિયાની કરકસરને લીધે બંનેની આવકમાંથી સારી એવી બચત થતી હતી અને તે બચત અને બેન્ક લોનની મદદથી તેમણે એક નાનો પણ સુંદર બંગલો ખરિદી લીધો.બંગલાના વાસ્તુ પૂજનમાં પ્રથા અને સગુણા બહુ પ્રેમથી હાજર રહ્યા અને શુભાષિશ આપી છુટા પડ્યા.

           એ બંગલો સોફિયા અને મોહિતને ફળદાઇ સાબિત થયો અને જયારે સગુણાને સોફિયાને ગર્ભધાન રહ્યાની જાણ થઇ ત્યારે સગુણાએ શશાંકને જાણ કર્યા વગર સોફિયાની સંભાળ લેવા એને ત્યાં રહેવા આવી ગયા અને સગુણાની સાર સંભાળથી સોફિયાની સુખદ પ્રસુતિ થઇ અને પહેલા સંતાનનો જન્મ થયો એ જોતા જ એટલો મિઠડો લાગતો હતો તેથી સગુણાએ નામ પાડ્યું મોહન પણ એ આ રમકડાથી રમવા જાજુ જીવ્યા નહીં અને સંતોષનો શ્વાસ લઇ સ્વર્ગે સિધાવ્યા.

         એક દિવસ શશાંકના પેટમાં સખત દુખાવો ઉપડ્યો.પ્રથાએ શશાંકના ખાસ મિત્ર ડૉકટર નાડકર્ણીને ફોન કરી બોલાવ્યા.નાડકર્ણીએ ચેક-અપ કરતા ખાસ કંઇ જણાયું નહીં.દર્દીઓની સંભાળ બાબત ખુબ જાગૃત શશાંક પોતાની તબિયત બાબત પણ ખુબ સજાગ હતો એ નાડકર્ણી જાણતો હતો તો પણ તેને એક શંકા જરૂર ગઇ એ પોતાના ચહેરા પર લાવ્યા વગર પ્રથાની હાજરીમાં શશાંકને કહ્યું

‘અરે ચિંતા જેવું કંઇ નથી….ચાલ મારા ક્લિનિક પર જરા વાર બેસસું ત્યાં અનુરાધા મારી નર્સ તને સારી કોફી પિવડવશે અને તું એકદમ ફ્રેશ થઇ જઇશ.’કહી નાડકર્ણીએ શશાંકનો હાથ પકડી ઊભો કર્યો અને પોતાની ગાડીમાં પોતાના ક્લિનિક પર લઇ જવાને બદલે કેન્સર એકસ્પર્ટ ડૉકટર જાવળેકરને ત્યાં ઉતર્યા ત્યારે શશાંકે પુછ્યું

‘ભાઉ….અહીં…?’

Continue reading